මමයි අම්මයි අලුතින් පදිංචියට ආවේ මහරගම පැත්තේ අලුතින්ම හදපු මහල් නිවාස සංකීර්ණයකට. ගේ ඇතුළට ආපු දවසේ ඉඳන් අපිට අහන්න ලැබුණේ එකම සද්දයක්. ඒ තමයි අල්ලපු ගෙවල්වල වැඩ කරන මේසන් බාස්ලාගේ සිමෙන්ති අනන සද්දයයි, විදුලි විදුම් යන්ත්රවල “කුරු කුරු” සද්දයයි. අලුත් ගෙවල්වලට පදිංචියට එන අය තමන්ගේ නිවෙස් අලංකාර කරන හින්දා මේ කලබලය ඉවරයක් වුණේ නැහැ. ඇත්තටම ඒක හරිම කරදරයක්. විශේෂයෙන්ම උදේට ටිකක් වෙලා නිදාගන්න ඉන්න මට ඒ සද්දේ නිසා නිවාඩු දවස් වල පවා අට වෙනකොටවත් ඇහැරෙන්න සිද්ධ වුණා.
අම්මා උදේම ලෑස්ති වෙලා වැඩට යනවා. මම මගේ ක්රීඩා ඇඳුම් ඇඳගෙන ළඟම තියෙන “නාගරික උද්යානයට“ දුවන්න යනවා. මම පොඩි කාලේ ඉඳන්ම ක්රීඩාවට ලැදි කෙල්ලෙක්. ඉතින් උදේ පාන්දර දුවන එක මගේ පුරුද්දක්.
අපේ මේ අලුත් පෙදෙස හරිම ලස්සනයි. හැමතැනම ගස් කොළන් පිරිලා. ඇවිදින්න යන අයට, පාපැදි පදින අයට වෙනමම මංතීරු හදලා තියෙනවා. උදේට ඒ උද්යානය ඇතුළේ තියෙන්නේ පුදුම නැවුම් බවක්. පිනි වැටුණු තණකොළවල සුවඳයි, තෙතමනයයි එක්ක හිරු එළිය වැටෙනකොට දැනෙන්නේ මාරම ශක්තියක්. මම කවදාවත් තනියම දුවන්න බය වුණේ නැහැ. මොකද ඒ වෙලාවට එතන සෑහෙන පිරිසක් ඉන්නවා. වැඩිහිටි උදවිය, තරුණ ළමයි වගේම සමහර සීයලා දොළ පාරවල් අයිනේ ව්යායාම කරනවා. කවුරුත් එකිනෙකාට උදව් කරන, හිනා වෙන සුහද පිරිසක් තමයි එතන හිටියේ.
මට දැන් වයස අවුරුදු දාසයක්. මම මේ පාර උසස් පෙළ පන්තියට යන්න ඉන්නේ. අපි කලින් හිටපු නුවර පැත්තේ මට හොඳ යාළුවෝ ගොඩක් හිටියා. හැබැයි මෙහේ තවම මට එක යාළුවෙක්වත් නැහැ. ඒත් ඉස්කෝලේ පටන් ගත්තම හොඳ යාළුවෝ හම්බවෙයි කියලා මම බලාපොරොත්තු වුණා.
මේ අතරේ මම අපේ නිවාස සංකීර්ණයේ ඉන්න එක තරුණයෙක්ව විශේෂයෙන් දැක්කා. ඔහුව නොදැක ඉන්න බැහැ, මොකද ඔහු ගොඩක් මහතයි. මම හිතින් ඔහුට “බනිස් ගෙඩියා” කියලා නමක් දාගත්තා. බැලූ බැල්මට එයාත් මගේ වයස ම විතර ඇති. එයා නිතරම ඉන්නේ අපේ නිවාස සංකීර්ණයේ ළමා ක්රීඩා පිටියේ. එතන තියෙන ඔන්චිල්ලාවක වාඩි වෙලා පොඩි ළමයි සෙල්ලම් කරන දිහා එයා බලාගෙන ඉන්නවා. මම හිතුවේ එයාගේ මල්ලිලා කවුරු හරි එතන ඇති කියලා, නැත්නම් එයා තවම පොඩි එකෙක් වගේ හිතන කෙනෙක් වෙන්න ඇති කියලා.
දවසක් මේ “බනිස් ගෙඩියා” මට අත වැනුවා. මම දැක්කේ නැහැ වගේ ඉස්සරහට දිව්වා. මම සාමාන්යයෙන් පාරේ යන අඳුනන්නේ නැති පිරිමි ළමයින්ගේ හිනාවල්වලට උත්තර දෙන්න යන කෙනෙක් නෙවෙයි. ඉතින් මේ මහත කොල්ලා ගැන මගේ හිතේ තිබුණේ පොඩි නොරිස්සුම් ගතියක් කීවොත් නිවැරදියි.
හැබැයි පස්සේ මට තේරුණා මේ පිරිමි ළමයා මගේ පස්සෙන් එනවා කියලා. උදේ හයට මම දුවන්න එළියට එනකොටත් මෙයා ඔන්චිල්ලාවේ වාඩි වෙලා ඉන්නවා. මාව දකිද්ම නැගිටලා අත වනනවා. මම කිසිම ගණනක් නොගෙන පාක් එක පැත්තට දුවනවා. එයා අසරණ වෙලා ආපහු වාඩි වෙනවා මම හොරෙන් දැක්කා.
පෙරේදා මේ පිරිමි ළමයා මට ලං වෙන්න ලොකු උත්සාහයක් ගත්තා. එයා පාක් එකේ කැලෑව අයිනේ හැංගිලා ඉඳලා මම එනකොට ඉස්සරහට ආවා. මම වේගය වැඩි කරලා දිව්වා. එයා “පොඩ්ඩක් ඉන්න…” කියලා මගේ පස්සෙන් දුවන්න හැදුවා. ඒත් තත්පර තිහක් ගියේ නැහැ, එයාට හති. එයාගේ අඩි සද්දේ මට ඇහුණේ “තඩස් තඩස්” ගාලා. මම හැරිලා බලනකොට එයා පපුව අල්ලගෙන හති අරිනවා. “මෙයාගේ හතියේ හැටියටනම් මෙයාට දුවනවා තියා ඇවිදගන්නවත් බැහැ” කියලා මම හිතුවා.
ඊයේ ආපහු මේ වගේම වැඩක් වුණා. මම දුවලා එනකොට එයා අපේ ලිෆ්ට් එක ගාවට වෙලා මාව රකින්න ඇති. මම ඇතුළට එනකොටම එයා හරි වෙලාවට එතනට ආවා. එයාට මට වඩා වේගයෙන් දුවන්න බැරි වුණාට එයා සැලසුම් කරන්න දක්ෂයි. “හලෝ…” කියලා එයා කාඩ් එක දාලා දොර ඇරියා. එයා හිතුවේ අපි දෙන්නා එකට ලිෆ්ට් එකේ යයි කියලා. ඒත් මම එයාට වඩා වේගවත්. මම චටස් ගාලා පඩිපෙළ දිගේ උඩට දිව්වා. එයා ලිෆ්ට් එකේ යනවා මට ඇහුණා.
අද උදේ මම පැයක් විතර පාක් එකේ දුවලා ගෙදර ආවා. පුදුම වැඩේ කියන්නේ අද බනිස් ගෙඩියා පේන්න හිටියේ නැහැ. මම නිදහසේ හිතලා ලිෆ්ට් එක ගාවට යනකොටම මෙන්න එයා පඩිපෙළ ගාව හිනා වෙවී ඉන්නවා! එයා කොච්චර මහතද කියනවා නම් මුළු පඩිපෙළම වැහිලා. මට එක්කෝ ආපහු එළියට යන්න වෙනවා, නැත්නම් ලිෆ්ට් එකේ යන්න වෙනවා.
මම තීරණය කළා ලිෆ්ට් එකේ යන්න. මේ වදේ සෙල්ලම නවත්තන්න ඕනේ කියලා මට හිතුණා. ලිෆ්ට් එක එනකම් මම ඉන්නකොට එයා මගේ පස්සෙන් ඇවිත් හිටගත්තා. එයා හරිම වේගයෙන් හුස්ම ගන්නවා මට ඇහුණා. හරියට මොකක් හරි කලබලයක ඉන්නවා වගේ.
ඒ වෙලාවේම තවත් දෙන්නෙක් වැඩ කරන විට අඳින නිල් පාට ඇඳුම් ඇඳගෙන ඇතුළට ආවා. එක්කෙනෙක් හිනා වෙලා ඇහුවා, “නංගියි මල්ලියි තරහ නැත්නම් අපිත් නවවෙනි තට්ටුවට එන්නද?” කියලා. මම හිනා වෙලා කිව්වා, “අනේ එන්න, ලිෆ්ට් එක පොදු දෙයක්නේ,” කියලා. මම හිතින් සතුටු වුණා මොකද මම හිටියේ හත්වෙනි තට්ටුවේ නිසා.
අපි හතර දෙනාම ලිෆ්ට් එකට නගින්න හදනකොට බනිස් ගෙඩියා මදක් පැකිළුණා. “ඇයි මල්ලි එන්නේ නැද්ද?” අර මනුස්සයා ඇහුවා. බනිස් ගෙඩියා ඔළුව වැනුවා “නැහැ ” කියලා. “ඒකත් ඇත්ත, තව කිලෝ සීයයක් විතර ඇතුළට ගත්තොත් ලිෆ්ට් එක අතරමඟ හිටියි,” කියලා අර මනුස්සයා විහිළුවක් කළා. අපි ඔක්කොම හිනා වුණා.
හවස හතරහමාරට විතර අම්මා වැඩ ඇරිලා ආවා. අපි දෙන්නා ඉක්මනට ලෑස්ති වුණා. අම්මා මට ලොකු තෑග්ගක් දුන්නා. ඒ තමයි ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න කලින් දවස් දහයකට අපි දකුණු වෙරළ තීරයට (හබරාදූව පැත්තේ) විනෝද චාරිකාවක් යන එක. අම්මාගේ ඔෆිස් එකෙන් එයාට ‘Remote Work’ කරන්න අවසර දීලා තිබුණා.
හවස හතට අපි ටැක්සි එකට නගිනකොටත් බනිස් ගෙඩියා අර ඔන්චිල්ලාවේ වාඩි වෙලා ඉන්නවා. මම එයා දිහා පොඩි අනුකම්පාවකින් බලලා අත වැනුවා. එයාත් අත උස්සන්න ගිහින් ආපහු ලැජ්ජාවට වගේ අත පහත් කරගත්තා.
නිවාඩුව ඉවර වෙලා අපි ආපහු ආවේ සැප්තැම්බර් පළවෙනිදා උදේ. අම්මා කිව්වා අද ඉස්කෝලේ යන්න එපා කියලා. ඒත් මට අලුත් ඉස්කෝලේ, අලුත් යාළුවෝ බලන්න පුදුම උනන්දුවක් තිබුණේ. මම විනාඩි විස්සක් විතර පරක්කු වෙලා තමයි ඉස්කෝලෙට ගියේ.
ඉස්කෝලේ උදේ රැස්වීම ඉවර වෙලා. මම හෙමින් සැරේ මගේ පන්තිය වන “11-B” හොයාගෙන ගියා. පන්තියේ දොර ලඟට යනකොට ළමයි කතා කරන සද්දේ ඇහෙනවා. මම තට්ටු කළාම “ඇතුළට එන්න” කියලා කටහඬක් ඇහුණා.
පන්ති භාර ටීචර්, සුභාෂිණී මිස් මාව පන්තියට හඳුන්වා දුන්නා. “ළමයි, මේ නදීශා. අද ඉඳන් ඔයාලගේ අලුත් යාළුවා.” ළමයි හැමෝම මට සුබ පැතුවා. “නදීශා, ඔයාට වාඩි වෙන්න තියෙන්නේ අන්තිම පේළියේ විතරයි. එතන ‘ලසිත්’ ගාව තව සීට් එකක් තියෙනවා. ලසිත්, යාලුවාව වාඩි කරගන්න පුළුවන්ද?” මිස් ඇහුවා.
“පුළුවන් මිස්,” කියලා හුරුපුරුදු කටහඬක් ඇහුණා. මම බය වෙවී ඒ පැත්ත බැලුවා. මගේ ඇස් අදහාගන්න බැරි වුණා! ඒ අපේ “බනිස් ගෙඩියා!” හැබැයි එයා දැන් ඇඳලා හිටියේ අත් දිග සුදු ටයි එකක් දාපු ලස්සන ඉස්කෝලේ ඇඳුමක්. එයා ඉස්කෝලේ ඇඳුමට ගොඩක් පිළිවෙළයි. මම දිහා බලලා එයා හරිම ලස්සනට හිනා වුණා.
අද ඔක්තෝබර් දෙවෙනිදා. වෙලාව උදේ හයයි හතළිස් පහයි. එළියේ කාලගුණය හරිම ශාන්තයි. ඔක්තෝබර් මාසේ ඉර එළිය ගස් අතරින් පතිත වෙන්නේ රත්තරන් පාටට. තව විනාඩි පහකින් ලසිත් අපේ දොරට තට්ටු කරයි. දැන් අපි දෙන්නාම උදේට පාක් එකේ දුවන්න යනවා.
මගේ හිතවත් “බනිස් ගෙඩියා” දැන් මාසෙකට කිලෝ අටක් බර අඩු කරගෙන! දැන් එයා ගොඩක් කඩවසම් තරුණයෙක්. පන්තියේ ගැහැනු ළමයි දැන් ලසිත් දිහා හොරෙන් බලනවා මම දකිනවා.
හැබැයි ඉතින් මම දන්නවා, තව ටික දවසකින් ඒ හැමෝටම මං ගැන ඉරිසියා හිතෙයි කියලා! මොකද මම තමයි බනිස් ගෙඩියාගේ හොඳම යාළුවා.
