අට හැවිරිදි දිල්කි පාසල් ඇරී එමින් සිටියදී, ඇයට අල්ලපු ගමේ ජීවත් වූ ඇගේ අම්මාව දැකීමට දැඩි ආශාවක් ඇති විය. තාත්තා සහ ආච්චි සමඟ ජීවත් වූ නිවසට යනවා වෙනුවට, ඇය බස් නැවතුමට ගොස් බස් රථයකට නැග පිටත් වූවාය.
“ඇයි මගේ අම්මා මෙහෙම වුණේ? තාත්තා හරිම හොඳ මනුස්සයෙක්. එක සැරයක් මම අම්මා එක්ක ඉන්න ගියා, ඒත් ඒක මට එපා වුණා. අම්මා මාව තනියම දාලා යනවා, බීපු මිනිස්සු ගෙදර එක්කන් එනවා. තාත්තායි ආච්චියි එක්ක ඉන්න එක හොඳ වුණත්, මට අම්මාවත් මතක් වෙනවා.” ඇය තනියම මිමිණුවාය.
බසයෙන් බැසගත් දිල්කි අම්මා සිටින නිවස දෙසට ඇවිද ගියාය. පාර අයිනේ තිබූ බංකුවක තම මව වූ කුමාරි වාඩි වී සිටිනු ඇය දුටුවාය. ඇය සිටියේ හොඳ සිහියකින් නොවේ.
“ඔන්න මගේ දූ ඇවිත්! කොහොමද ආවේ?” කුමාරි ඇයව වැළඳ ගත්තාය.
“අම්මේ, මට අම්මාව බලන්න හිතුණා,” කුඩා දැරිය පැවසුවාය.
ටික වේලාවකට පසු කුමාරි ඇසුවාය: “දිල්කි, දුවේ උඹ ළඟ සල්ලි තියෙනවද?”
“ආපහු යන්න බස් එකට විතරයි සල්ලි තියෙන්නේ, අම්මේ.”
“මොකක්? එච්චරද? එහෙනම් මොකටද මෙහෙ ආවේ? මට සල්ලි ඕනේ කියලා තේරෙන්නේ නැද්ද?”
“අම්මේ, මගේ ළඟ සල්ලි නැහැ,” දිල්කි බියෙන් පැවසුවාය.
“එහෙනම් ආපහු පලයන් උඹේ මහ එකා ළඟට! මට සල්ලි හොයාගන්න ඕනේ,” කුමාරි පාරේ යන වෙනත් කාන්තාවක පසුපස දුවන්නට වූවාය.
දිල්කි පාර මැද අසරණව බලා සිටියාය. තමන් අම්මාට වටින්නේ නැති බවත්, තමන්ට ඉන්නේ තාත්තා වූ අමිල සහ ආච්චි පමණක් බවත් ඇයට වැටහුණි. දැඩි කනස්සල්ලෙන් ඇවිද ගිය ඇයට පාර වැරදී ළඟ තිබූ කැලෑ රොදක් දෙසට යැවුණි. කඳුළු පිරුණු දෑසින් ඉදිරියටම ගිය ඇය, තමා අතරමං වී ඇති බව දැනී මහ හයියෙන් හඬන්නට වූවාය.
෴ ෴ ෴
අමිල සහ කුමාරි මුලින්ම හමු වූයේ ගමේ පැවති උත්සවයකදීය. අමිලට ඇයව දුටු සැනින් සිත ගියේය. එදින රාත්රිය පුරා ඇය සමඟ කතා කළ අමිලට ඇයව අමතක කළ නොහැකි විය. මුළු සරත් සමය පුරාම ඔහු තම මෝටර් සයිකලයෙන් ඇයව බැලීමට ගියේය. පසුව ඔහු ඇයට විවාහ යෝජනාවක් කළේය.
“කුමාරි, අපි බඳිමු. මට හැමදාම මෙහෙම එන්න බැහැ. මගේ අම්මා හරිම කරුණාවන්තයි, ඔයාට එයා එක්ක ඉන්න පුළුවන්,” ඔහු ඇයව කැමති කරවා ගත්තේය.
කුමාරිටද එයට අකමැත්තක් නොවීය. වැඩි කල් නොගොස් ඔවුන් විවාහ වී අමිලගේ මහගෙදර පදිංචියට ගියහ. අමිලගේ මව වූ පුංචිමැණිකා, කුමාරිට සැලකුවේ තමන්ගේම දුවකට මෙනි. වසරකට පසු දිල්කි උපන්නාය. මුලදී සියල්ල හොඳින් සිදු වූ නමුත් කාලයත් සමඟ කුමාරිට පවුල් ජීවිතය එපා වන බව අමිලට වැටහුණි.
“ඒක හරියාවි පුතේ, දරුවෙක් ලැබුණම ඇතිවන සුළු මානසික පීඩනයක් විතරයි,” අමිලගේ මව ඔහු සැනසුවාය.
නමුත් දිල්කිට අවුරුදු තුන වන විට කුමාරි සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් විය. ඇය යහළුවන් සමඟ රවුම් ගසමින් බීමතින් ගෙදර එන්නට පටන් ගත්තාය. එක් දිනක් ඇය රාත්රියේ නිවසට ආවේ නැත. පසුදා උදෑසන බීමතින් පැමිණි ඇය, ඇඳුම් පිටින්ම ඇඳට වැටී මධ්යහ්නය වනතුරු නිදාගත්තාය. කුමාරිගේ පවුලේ අයද මත්පැන් වලට ඇබ්බැහි වූවන් බවත්, ඇයද ඒ මග යන බවත් අමිල දැන සිටියේ නැත.
දිල්කි ලොකු මහත් වූ අතර කුමාරි ඇය ගැන කිසිදු සැලකිල්ලක් දැක්වූයේ නැත. දිනක් ඇය තම ගමට ගොස් සතියක් යනතුරු ආවේ නැත.
“තාත්තේ, අම්මා කෝ? මට අම්මාව බලන්න ඕනේ,” පස් හැවිරිදි දිල්කි ඇසුවාය.
නිවාඩු දවසේ අමිල ඇයව සෙවීමට ගියේය. ඇය සිටියේ තවත් බේබද්දෙකු වූ සිරිපාලගේ නිවසේය. එහි සිටි පිරිස සමඟ ඇය නින්දිත ලෙස හැසිරෙනු දුටු අමිල කෝපයටත්, කණගාටුවටත් පත් විය.
දිල්කි වෙනුවෙන් ඇයට සමාව දුන්නත්, එය වැඩක් නොවීය. දින කිහිපයකින් ඇය නැවතත් බීමට පටන් ගත්තාය.
“මට උඹලව එපා වෙලා! මට මේ දරුවවත් එපා!” යැයි කියමින් ඇය කෑගසා නැවතත් තම ගමට ගියාය. පසුව දිනක් අමිල නිවසේ නැති අතරතුර පැමිණි ඇය, අමිලගේ මවට පහර දී දිල්කිව බලහත්කාරයෙන් රැගෙන ගියාය.
අමිල වහාම ළමා රක්ෂණ ඒකකයට ගොස් පැමිණිලි කළේය. නිලධාරීන් යන විට කුමාරි සිරිපාල සමඟ බීමතින් නිදා සිටි අතර, කුඩා දිල්කි ජනේලය දෙස බලා හඬමින් සිටියාය. බලධාරීන් දිල්කිව නැවත අමිලට භාර දුන්හ. අමිල දික්කසාදය සහ කුමාරිගේ මව් අයිතිය අහෝසි කිරීමට නඩු පැවරුවේය. අධිකරණයේදී පවා කුමාරි සිටියේ බීමතින් බැවින්, විනිසුරුවරයා දරුවාගේ අයිතිය අමිලටම ලබා දුන්නේය.
දිල්කි සහ ආච්චි සතුටින් සිටියද, අම්මා කෙනෙකුගේ අඩුව ඉඳහිට දැනුණි.
෴ ෴ ෴
‘ශාලිනි‘ 36 හැවිරිදි අවිවාහක කාන්තාවකි. ඇය පරිසරයට පෙම් කළාය. ඇගේ සීයා වන ගුණපාල වන සංරක්ෂණ නිලධාරියෙකු වූ බැවින්, කැලෑවක අතරමං වුවහොත් ජීවත් වන ආකාරය ඇය දැන සිටියාය. සැප්තැම්බර් මස එක් දිනක හතු නෙළීමට කැලයට ගිය ඇයටද පාර වැරදුණි.
“කමක් නැහැ, අඳුර වැටෙන්න කලින් නවාතැනක් හදාගන්න ඕනේ,” ඇය සිතුවාය.
ඇය ගින්දරක් දල්වා ගත් අතර, හදිසියේම පඳුරු අස්සෙන් ශබ්දයක් ඇසුණි. බියෙන් හා සීතලෙන් වෙවුලන කුඩා දැරියක් ඇය ඉදිරියේ පෙනී සිටියාය.
“ඔයා කවුද?” ශාලිනි ඇසුවාය.
“මම දිල්කි… මට පාර වැරදුණා…” දැරිය හඬමින් පැවසුවාය.
ශාලිනි ඇයට තම ජැකට්ටුව අන්දවා, ගින්දර අසල වාඩි කරවා ගත්තාය. දිල්කි සියලු විස්තර පැවසුවාය. පසුදා උදෑසන ඔවුන් වාහන ශබ්ද ඇසෙන දෙසට ගමන් කර ප්රධාන පාරට පැමිණියහ.
ඒ වන විටත් අමිල සහ පොලිසිය දිල්කිව සොයමින් සිටියහ. පාර අයිනේ ශාලිනිගේ අත තදින් අල්ලාගෙන සිටි දිල්කිව දුටු සැනින් අමිලගේ හදවතට දැනුණේ විස්තර කළ නොහැකි සහනයකි. එහෙත් පසුගිය පැය කිහිපය පුරාම විඳි දැඩි මානසික පීඩනය සහ දියණිය අහිමි වේ යැයි තිබූ බිය නිසා ඔහුගේ වචන රළු විය. ශාලිනි දෙස සැකයෙන් බැලූ ඔහු ඇගෙන් ප්රශ්න කළේ කෑගසමිනි.
කෝපයෙන් සිටි අමිල ශාලිනි දෙස බලා, “කවුද ඔයා? ඇයි මගේ දුවව මෙහෙට ගෙනාවේ?” යැයි රළු ලෙස ඇසුවේය.
“තාත්තේ!” දිල්කි දුව ගොස් ඔහු වැළඳ ගත්තාය.
“තාත්තේ, එයාට බනින්න එපා! මම අතරමං වුණාම කැලේදී මාව බලාගත්තේ මේ නැන්දා,” යැයි කියමින් අමිලගේ ඇඟේ එල්ලෙද්දී ඔහුගේ දෑස් කඳුළින් තෙත් විය. තමා ඉදිරියේ සිටින්නේ තම දියණියගේ ජීවිතය බේරාගත් දේවදූතිකයක බව ඔහුට වැටහුණේ එවිටය.
“මට සමාවෙන්න… මම හිටියේ හොඳ සිහියකින් නෙවෙයි,” ඔහු ඉතා බැගෑපත්ව ශාලිනිගෙන් සමාව අයැද සිටියේය. ශාලිනි එයට ප්රතිචාර දැක්වූයේ ඉතා නිහතමානී සිනහවකිනි. ඇගේ ඒ සන්සුන් දෑස් දුටු අමිලට එතෙක් තම ජීවිතයේ තිබූ හිස්තැනක් පිරී යනවා වැනි හැඟීමක් මුල්වරට දැනුණි.
“මට නැවතත් සමාවෙන්න, මම හිටියේ ගොඩක් කලබල වෙලා. එන්න, අපි ගෙදර ගිහින් කෑම ටිකක් කමු.”
නිවසට පැමිණි පසු දර්ශනය ඉතා සංවේදී විය. තම මිණිබිරිය පණපිටින් දකින්නට ලැබීම ගැන ඇයගේ ආච්චි දෙවියන්ට ස්තුති කළාය. ඇය වහාම ශාලිනිව නිවස තුළට කැඳවාගෙන ගොස් ඇයට කෑම බීම පිළියෙළ කර දුන්නාය. කෑම මේසයේදී දිල්කි තම අත්දැකීම් විස්තර කළේ මහත් උද්යෝගයකිනි.
“තාත්තේ, ශාලිනි නැන්දා කැලේදී ගිනිමැලයක් ගැහුවා, මට එයාගේ ජැකට් එකත් දුන්නා,” දිල්කි පවසන දේ අමිල අසා සිටියේ ශාලිනි දෙස හොරෙන් බලමිනි. ඇය දරුවෙකුට දක්වන ඒ සැබෑ සෙනෙහස සහ ඇගේ චාම් බව අමිලගේ හදවතට තදින්ම දැනුණි. කුමාරිගෙන් කිසිදා නොලැබුණු සෙනෙහස සහ කරුණාව ශාලිනිගෙන් නොඅඩුව පෙනෙන්නට විය. ශාලිනි නිවසින් පිටව යන මොහොතේ, මෙය ඔවුන්ගේ අවසාන හමුවීම නොවන බව දෙදෙනාටම රහසින් මෙන් වැටහී තිබුණි.
ඉන්පසු ගත වූ මාස කිහිපය තුළ අමිල සහ ශාලිනි අතර ඇති වූ හිතවත්කම ශක්තිමත් ආදරයක් දක්වා වර්ධනය විය. ශාලිනි නිතර දිල්කිව බැලීමට පැමිණි අතර, දිල්කිට ඇය නොමැතිවම බැරි විය. තම මවගෙන් කිසිදා නොලැබුණු සෙනෙහස ශාලිනිගෙන් ලැබෙන බව දිල්කි දැන සිටියාය. අමිලට ද ශාලිනි යනු තමාට ලැබුණු වටිනාම තෑග්ගක් විය.
මාස හයකට පසු, ඉතා චාම් උත්සවයකින් ඔවුන් දෙදෙනා විවාහ ගිවිස ගත්හ. එදින දිල්කිගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව මුළු ගමටම ආලෝකයක් විය. කතාවේ ආරම්භයේ පැවසූ පරිදිම, ඕනෑම හොඳ කතාවක් අවසන් වීමට ආදරය අවශ්යමය. අමිල සහ දිල්කිගේ දුක්බර කතාවට සොඳුරු නිමාවක් ලැබුණේ ශාලිනිගේ ආදරයත් සමඟිනි. දැන් ඔවුන් තිදෙනා පරණ අමිහිරි මතකයන් අමතක කර, ආදරයෙන් පිරි අලුත් ජීවිතයක් අරඹා ඇත.
ඒ ගැන වැඩියෙන්ම සතුටු වූයේ කුඩා දිල්කිය. මන්ද, ඇයට දැන් සැබෑ ආදරය දන්නා අම්මා කෙනෙකු ලැබී ඇති බැවිනි.
