මහේෂ් යනු කොළඹ ප්රසිද්ධ පුවත්පතක අපරාධ වාර්තාකරුවෙකි. ඔහුගේ ප්රධාන කතෘවරයාගේ අමුතුම අදහසකට අනුව, මහේෂ්ට සිදුවූයේ උතුරු මැද පළාතේ හුදෙකලා, අබලන් මාර්ගයක රාත්රී කාලයේ ගමන් කරන ලොරි රියදුරෙකුගේ ජීවිතය අත්දැකීමෙන් ලියන්නටය. වැස්සට සේදී ගිය, තැනින් තැන අලිමංකඩවල් හරහා වැටී ඇති “මරණයේ මාවත” ලෙස ප්රසිද්ධ වන්නි හතේ අතුරු පාරක මැදියම් රැයක මේ ගමන ඇරඹිණි.
මහා වැස්සක් ඇද හැලෙමින් තිබුණි. පැරණි ටාටා ලොරිය මඩ වළවල් මැදින් තෙරපෙමින්, තාලයකට ගැස්සෙමින් ඉදිරියට ඇදුණි. රියදුරු අසුනේ සිටි ගුණපාල දෙස බලන වාරයක් පාසා මහේෂ්ගේ සිතට දැනුණේ අපුලකි. ඔහු වැහැරුණු, කළු ගැසුණු, රළු පෙනුමක් ඇති මිනිසෙකි. ලොරියේ ලාම්පු එළිය වැටෙන විට ඔහුගේ අත්වල කොටා ඇති නිල් පැහැති පච්ච මළමිනියක මතු වූ ලප මෙන් පෙනුණි.
එකවරම ලොරිය මහා වළක වැදී උඩ විසි විය. මහේෂ්ගේ හිස වහලයේ වැදී මොළය කම්පනය වූවාක් මෙන් දැනුණි. දෑසින් කඳුළු පනින වේදනාවක් සමඟ ඔහු දුටුවේ වයිපර් තල දෙක මඩ සහිත වැසි ජලය වීදුරුව මතින් ඉවතට තල්ලු කරන ආකාරයයි.
“මම කිව්වා නේද තදින් අල්ලගන්න කියලා,” ගුණපාල ඉදිරිය බලාගෙනම ගොරෝසු හඬින් කීවේය. “වේගය අඩු කරන්න බෑ. නතර වුණොත් එරෙනවා. එරෙනවා කියන්නේ ඉතින් වැළලෙනවා තමයි.”
“ඔයාලා හැමදාම මෙහෙමද යන්නේ?” මහේෂ් තම හිසේ හටගත් ගෙඩිය අතගාමින් ඇසුවේය. “හැමදාම… මිනී කරත්තෙයි මමයි විතරයි මේ කාලකන්නි පාරේ යන්නේ.”
මහේෂ් වටපිට බැලුවේය. පාර දෙපස මහා වනාන්තරය වැස්සට යටවී, අතුපතර කැඩී බිඳී ගොස් තිබුණේ අත්භූත සොහොන් පිටියක් මෙනි. ටික වේලාවකින් ගුණපාල දුම්වැටියක් දල්වාගෙන රහසින් මෙන් මෙසේ කීවේය.
“මම හැමදාම කල්පනා කරන්නේ මගේ අතින් මැරුණු ඒ දරුවා ගැනයි…”
මහේෂ්ගේ හුස්ම මොහොතකට නතර විය. “ඔබ මරපු? ඔබ කිව්වේ උගන්වපු (ඉගැන්වූ) කියලද?” මහේෂ් බලාපොරොත්තු සහගතව ඇසුවේය. නමුත් සිත මරණ බියෙන් පිරී ගියේය. ගුණපාල කිසිවක් කීවේ නැත. ඔහුගේ නිහඬතාවය මරණාසන්න තත්පර ගණනක් මෙන් දිගු විය. මහේෂ් තම ජංගම දුරකථනය බැලුවේය. සංඥා බිංදුවකි.
එවිටම මහේෂ්ගේ දෑස දොර අයිනේ තිබූ කුඩා ලාච්චුව වෙත යොමු විය. ඔහුගේ ඇඟ ලොමුදැහැ ගැන්වී ගියේය. එහි තිබුණේ කකුලක් කැඩුණු, කෙස් අවුල් වූ බාර්බි බෝනික්කෙකි. ඒ අසලම මඩ තැවරුණු ළමා අභ්යාස පොතක් ද විය. මීට මාසයකට පෙර මේ ප්රදේශයේ අතුරුදහන් වූ අට හැවිරිදි දැරිය ගැන මුළු රටම කතා කළේය. රූපවාහිනියේ පෙන්වූයේද මෙවැනිම බෝනික්කෙකු අතැතිව සිටි දැරියකගේ ඡායාරූපයකි.
“බෝනික්කා?” මහේෂ් වෙව්ලන හඬින් ඇසුවේය. ගුණපාල මලානික සිනහවක් පෑවේය. “ඔව් මහත්තයා… ඔයා ඒක දැක්කා නේද?”
ගුණපාල ලොරියේ වේගය තවත් වැඩි කළේය. වයිපර් තලවලට හසුවී කොළ පාට කුරුල්ලෙකු වීදුරුවේ වැදී ලේ විසි විය. ලේ සහ මඩ වීදුරුව පුරා තැවරුණි. “තවත් අසුබ ලකුණක්… එදා ඒ කෙල්ල මැරිච්ච දවසෙත් ඔහොමම කුරුල්ලෙක් වැදුණා,” ගුණපාල මිමිනුවේය.
හදිසියේම පාර මැද කාන්තාවක් පෙනී සිටියාය. ගුණපාල බ්රේක් තද කළේය. ලොරිය ලිස්සා ගොස් නතර විය. ඇය නමින් ආන්යා ය. ඇය මල් වැටුණු තුනී හැට්ටයකින් සැරසී සිටි අතර, තම රෝගී දරුවාට බෙහෙත් ගැනීමට උදව් ඉල්ලුවාය. ඇය මහේෂ් සහ ගුණපාල මැද වාඩි වූවාය. ඇගේ සිරුරෙන් අමුතු සීතලක් වහනය විය.
මහේෂ් ඇයට බෝනික්කා පෙන්වීමට උත්සාහ කළේය. “බලන්න… මේක ඔයාගේ දරුවගේද?” ආන්යා බෝනික්කා දුටු සැණින් ඇගේ මුළු සිරුරම ගැහෙන්නට විය. ඇගේ දෑස් රතු විය. ඇය රකුසියක මෙන් ගොරවන්නට වූවාය. එකවරම ඇගේ අතේ තිබූ දිගු පිහියක් ලාම්පු එළියට දිලිසුණි. මහේෂ්ගේ හිස වීදුරුවේ වැදී ඔහු සිහිසුන් විය.
෴ ෴ ෴
සති දෙකකට පසු මහේෂ්ට සිහිය එන විට ඔහු සිටියේ රෝහලේය. ඔහුගේ බිරිඳ සහ පොලිස් නිලධාරියෙකු අසල සිටියහ.
“ගුණපාල මිනීමරුවෙක්! ඔහු ඒ ළමයිව මැරුවා!” මහේෂ් කෑගැසුවේය. පොලිස් නිලධාරියා ඔහු අස්වැසුවේය. “නැහැ මහේෂ්, ගුණපාල මිනීමරුවෙක් නෙවෙයි. ඔහු තරුණ කාලේ වාහනයකට යටවෙලා මැරුණු දරුවෙක් ගැන පසුතැවිල්ලෙන් හිටපු අහිංසක මනුස්සයෙක්. අර බෝනික්කායි, පොතයි රූපවාහිනී කණ්ඩායමක් ලොරියේ දාලා ගිය ඒවා. ගුණපාල ඔයාව බේරගන්න ගිහින් තමයි ඒ ගෑණිගෙන් පිහි පාරවල් පහක් කාලා මැරුණේ.”
“එතකොට ඒ ගෑණි? ආන්යා?” “ඇය තමයි ඇත්තම මිනීමරුවා. ඇය මානසික රෝගියෙක්. ඇය පැනලා ගියා. අපිට ඇයව අල්ලගන්න බැරි වුණා.”
මහේෂ් සුසුමක් හෙළා ඇස් පියාගත්තේය. එදින රාත්රියේ හෙදියක් ඔහුට බෙහෙත් දීමට ඇතුළු වූවාය. මහේෂ් සෙමින් ඇස් ඇර ඇය දෙස බැලුවේය.
ඇය ඇඳ සිටියේ සුදු හෙද ඇඳුමකි. නමුත් ඇගේ කොණ්ඩය යටින් පෙනෙන මල් වැටුණු රෙදි කැබැල්ල මහේෂ්ට හුරුපුරුදු විය. ඇය මහේෂ්ගේ ඇඳ අසලට නැඹුරු වී, ඔහුගේ කනට කොඳුරා මෙසේ කීවාය.
“දැන්වත් මගේ බෝනික්කා ආපහු දෙනවද?”
මහේෂ් වෙව්ලමින් ඇය දෙස බැලීය. හෙද හිස්වැස්ම යටින් දිලිසුණේ මිනීමරු ආන්යාගේ රුදුරු දෑස් ය. ඇය රෝහලටම රිංගා ඇත. මහේෂ්ට කෑගැසීමට පවා පණ තිබුණේ නැත. ඇය සෙමින් පිහියක් පිටතට ගත්තාය.
මහේෂ්ගේ උගුරෙන් පිටවීමට ගිය මරහඬ පපුව තුළම සිරවිය. ඔහුගේ සිරුර පණ නැති වී ඇඳ මත ඇලී ගියේය. ආන්යා—නැතහොත් හෙද වෙස් ගත් ඒ මාරිකාව—ඇගේ අතේ තිබූ කුඩා එන්නත් කටුවක් සහිත සිරින්ජරය මහේෂ්ගේ බෙල්ලට ඉතා ආසන්නව තබාගෙන සිටියාය. ඇගේ දෑස් මීට පෙර ලොරියේදී දුටුවාට වඩා රුදුරුය, උමතුය.
“කෑගැහුවොත්… මේ බෙහෙත් ටික කෙලින්ම ඔයාගේ ලේ නහරයට යනවා, මහේෂ්. එතකොට ඔයාට සිද්ධ වෙන්නේ සද්ද නැතුවම මෙලොව අතහැරලා යන්න,” ඇය ඉතා සන්සුන්ව, මිමිනුම් හඬින් කීවාය.
මහේෂ්ගේ නළලෙන් දාඩිය බිඳු කඩා වැටුණි. ඔහුගේ දකුණු අතේ ඇති ප්ලාස්ටර් එක යටින් සේලයින් බටය දිව යයි. සැබෑ මිනීමරුවා තමා අසලම සිටියදී, තමාට ආරක්ෂාව සැපයූ බව කියන පොලිස් නිලධාරීන් සිටින්නේ කොහේද?
“මොකක්ද… ඔයාට ඕනේ?” මහේෂ් ඉතා අපහසුවෙන් වචන ගැළපුවේය.
“මට ඕනේ මගේ දරුවා… ඒත් ඔයාලා ඒක විහිළුවකට ගත්තා. අර ලොරියේ හිටපු මනුස්සයා බෝනික්කව අරන් සෙල්ලම් කර කර හිටියා. මම ඒකට දඬුවම් දුන්නා,” ඇය දෑස් ලොකු කරමින් කීවාය. “ඔයා ලේඛකයෙක් නේද? ඔයාගේ ඊළඟ ලිපියේ ලියන්න, අම්මා කෙනෙක් තමන්ගේ දරුවා වෙනුවෙන් ඕනෑම මරණයක් අරන් එනවා කියලා.”
එවිටම වාට්ටුවේ කොරිඩෝව දිගේ බර අඩි ශබ්දයක් ඇසුණි. කවුරුන් හෝ මේ දෙසට පැමිණෙමින් සිටී.
ආන්යා වහාම සිරින්ජරය ඇගේ සාක්කුවේ සඟවාගෙන, ඉතා සුහදශීලී හෙදියකගේ විලාසයෙන් මහේෂ්ගේ සේලයින් බෝතලය පරීක්ෂා කරන බවක් පෑවාය.
“මහේෂ් මහත්තයා, කොහොමද දැන්?”
ඇතුළු වූයේ රෝහල් පොලිස් මුරපොළේ නිලධාරියාය. “මම බැලුවා ඇයි වාට්ටුවේ ලයිට් නිවලා කියලා. මිස්, මෙයාට දැන්ම නිදාගන්න දෙන්න එපා, ඩොක්ටර් කිව්වා තව ටිකකින් ටෙස්ට් එකක් තියෙනවා කියලා.”
“හරි සර්, මම මේ චෙක් කරන ගමන් හිටියේ,” ආන්යා ඉතා මිහිරි හඬින් පිළිතුරු දුන්නාය. ඇය මහේෂ් දෙස බලා තර්ජනාත්මක බැල්මක් හෙළා, සෙමින් වාට්ටුවෙන් පිටතට ඇවිද ගියාය.
මහේෂ්ට දැනුණේ තමාට පණ ලැබුණාක් මෙනි. “සර්! සර්! අන්න ඒ හෙදිය…” ඔහු කෑගැසීමට උත්සාහ කළේය.
“මොකද මහත්තයා මේ කලබල වෙලා? ඔයාට හොඳටම දාඩිය දාලා,” නිලධාරියා ඇඳ අසලට පැමිණියේය.
“අන්න ඒ ගිය හෙදිය… ඒක තමයි ආන්යා! ඒක තමයි මිනීමරුවා! ඇයව අල්ලගන්න!” මහේෂ් වෙව්ලන අතින් දොර දෙසට ඇඟිල්ල දිගු කළේය.
පොලිස් නිලධාරියා වහාම කොරිඩෝවට දිව ගියේය. විනාඩි කිහිපයක් මහේෂ් සිටියේ දැඩි භීතියකිනි. යළිත් නිලධාරියා වාට්ටුවට ආවේය. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ ව්යාකූල පෙනුමකි.
“මහත්තයා, ඔයාට වැරදිලා. මේ වාට්ටුවේ දැන් සේවය කරන්නේ හෙදියෝ දෙන්නයි. ඒ දෙන්නම ඉන්නේ හෙද නිල මැදිරියේ. ඔයා කියන විදියේ කවුරුත් ඒ පැත්තට ගියේ නැහැ.”
“නෑ සර්! ඇය මෙතන හිටියා! ඇය මගේ බෙල්ලට සිරින්ජරයක් තියාගෙන හිටියා!”
නිලධාරියා මහේෂ්ගේ ඇඳ අසල තිබූ කුඩා මේසය දෙස බැලුවේය. එහි මහේෂ්ගේ ජංගම දුරකථනය මත කුඩා කඩදාසි කැබැල්ලක් තිබුණි. එහි ලේ වලින් මෙසේ ලියා තිබුණි:
“ඔයාගේ ලිපිය ලියලා ඉවර වෙනකම් මම බලාගෙන ඉන්නවා. ඒක ලස්සනට ලියන්න, මහේෂ්. නැත්නම් ඊළඟ වතාවේ මම එන්නේ සිරින්ජරයක් අරන් නෙවෙයි.”
පොලිස් නිලධාරියා ඒ කඩදාසිය අතට ගත් විට ඔහුගේ මුහුණ සුදුමැලි විය. රෝහල් ආරක්ෂක වළලු බිඳගෙන මිනීමරුවා ඇතුළට පැමිණ ඇත.
මහේෂ් ජනේලයෙන් පිටත බැලුවේය. මහා වැස්ස තවමත් ඇද හැලෙමින් තිබේ. රෝහල් මිදුලේ ඈත අඳුරේ, ලොරියේදී දුටු ඒ මල් වැටුණු හැට්ටය හැඳගත් රුව සෙමින් වනාන්තරය දෙසට ඇදී යනවා ඔහුට පෙනුණි. ඇය ඔහුව මැරුවේ නැත. නමුත් ඇය ඔහුව ඇගේ බිහිසුණු කතාවේ සදාකාලික සිරකරුවෙකු කර හමාරය.
