අවසන් හුස්ම සහ උරුමය
මීට වසර විස්සකට පෙර, මීදුමෙන් වැසුණු සුන්දර කන්දේගම ගම්මානයේ කෙළවරක පිහිටි නිවසේදී, මරණ මංචකයේ සිටි ගුණපාල, තමා අසල සිටි පුතුන් දෙදෙනා වූ සිරිපාල සහ ගුණසිරිගේ දෑත් තදින් අල්ලා ගත්තේය. වසර ගණනාවක් තිස්සේ පොළොව සමඟ ඔට්ටු වී රළු වී තිබූ ඔහුගේ අත්ල තවමත් උණුසුම්ව පැවතිණි.
“මේ අක්කර විස්සේ ඉඩම උඹලා දෙන්නටමයි,” ඔහු අපහසුවෙන් මුමුණමින් පුතුන්ගේ ඇඟිලි තද කළේය. “සමානව බෙදාගනිල්ලා. අපේ මී මැසි වත්තත් එහෙමයි. ඒක අපේ පරම්පරා තුනක් ජීවත් කෙරෙව්වා. උඹලගේ දරුවන්ට විතරක් නෙවෙයි, මුණුපුරන්ටත් ඒකෙන් වැරදෙන්නේ නැහැ. එකට ඉඳපල්ලා පුතේ… එකමුතුකම තමයි ශක්තිය.”
ඔහු අවසන් හුස්ම හෙළුවේ තම පුතුන් දෙදෙනාට අක්කර විස්සක සාරවත් භූමියකුත්, එහි සාර්ථකව පවත්වාගෙන ගිය මී මැසි පාලන ව්යාපාරයකුත් උරුම කර දෙමිනි. එතැන් පටන් පියාගේ ඒ අවසන් අණ ඔවුන්ගේ ජීවිත මෙහෙයවන මාලිමාව බවට පත් විය.
කන්දේගම මී මැසි වත්තේ තිබුණේ අමුතුම නිශ්ශබ්දතාවයකි. පරිසරය පුරා දසතින් ඇසුණේ දහස් සංඛ්යාත මී මැස්සන්ගේ රිද්මයානුකූල ගුමු ගුමු නාදයයි. මහ වනයේ කහට, මී සහ වල් පිච්ච මල් පිපෙන කාලයට මුළු පරිසරයම සුවඳින් සහ ජීවයෙන් පිරී ඉතිරී ගියේය.
සහෝදර බැඳීම සහ මී මැසි පාරාදීසය
සහෝදරයන් දෙදෙනා ජීවත් වූයේ පාරේ දෙපැත්තේය. වැඩිමහල් සහෝදරයා වූ සිරිපාල, ගුණසිරිට වඩා වසර දෙකකින් වැඩිමහල් විය. ඔහු ගිණුම් කටයුතු බැලීම, නගරයේ වෙළෙන්දන් සමඟ මිල මුදල් කතා කර ගැනීම සහ මී මැසි පාලනය පිළිබඳ අලුත් තාක්ෂණික ක්රමවේදයන් අධ්යයනය කිරීම වැනි බාහිර කටයුතු කළමනාකරණය කළේය.
මල්ලී, එනම් ගුණසිරි, සහජ දක්ෂතාවලින් පිරි දෑතේ වැඩට දක්ෂයෙකි. මී මැසි රොත්තක් කූඩුවෙන් ඉගිලී යාමට සූදානම් වන අවස්ථාව හුදෙක් ශබ්දයෙන් පමණක් හඳුනා ගැනීමට ඔහුට හැකි විය. මැස්සන්ට කිසිදු කරදරයක් නොකර, දුම් නොගසා, ඉතාම මෘදුව මී වද රාමුවක් කූඩුවෙන් ඉවතට ගැනීමට තරම් ඔහුගේ දෑත් සියුම් විය.
වැඩිමහල් සිරිපාල පදිංචිව සිටියේ පියාගේ පරණ මහගෙදරය. ඔහුගේ බිරිඳ වූ අනුලා තරුණ කාලයේ සිටම හෘද රෝගයකින් පෙළුණාය. ඇය සුළඟට සැලෙන කොළයක් මෙන් දුර්වල තැනැත්තියකි. ඔවුන්ගේ පුතුන් දෙදෙනා වූ පියල් සහ ඉන්දික දැන් තරුණයන්ය. පාසල් අධ්යාපනයෙන් පසු ඔවුන්ද නගරයට නොගොස් මේ මහ පොළොවටම ඇලුම් කළහ. සිරිපාල ඔවුන්ගේ දෑස් දෙස බලන සැමවිටම, අනාගතය පිළිබඳව ඔවුන් තුළ තිබූ බිය සහ බලාපොරොත්තු හඳුනා ගත්තේය. බිරිඳගේ බෙහෙත් හේත් සඳහා යන වියදම්, ඉදිරියේදී එන පුතුන්ගේ විවාහ කටයුතු මේ සියල්ල සිරිපාලගේ හිස මත පැටවුණේ විශාල බරක් ලෙසිනි.
මල්ලී වූ ගුණසිරි පාරෙන් අනෙක් පැත්තේ තිබූ කුඩා නිවසක තනියම ජීවත් විය. ඔහුගේ බිරිඳ මියගොස් දැන් වසර දහයකි. එකම පුතා කොළඹ රැකියාවකට ගොස් කලාතුරකින් දුරකථන ඇමතුමක් දුන්නා හැරෙන්නට ගමට ආවේ නැත. ගුණසිරි තම තනිකම මකා ගත්තේ රැකියාවෙනි. ඔහුට මී මැසි වත්ත යනු හුදෙක් ආදායම් මාර්ගයක් නොව, පියාගේ ජීවමාන සලකුණ සහ මුතුන් මිත්තන් සමඟ කරන නිහඬ සංවාදයක් විය. ඔහු සෑම මී මැස්සෙකුම හඳුනනවා විය හැකි ය. ඔහු වනයේ සෑම රහසක්ම දැන සිටියේය. ඔහුගේ ඉඩම් පංගුව විකිණීම සඳහා නොව, ජීවත් වීම සඳහාම වෙන් වූවක් විය.
සහෝදරයන් දෙදෙනා වැඩ බෙදා නොගෙනම සමගියෙන් කටයුතු කළහ. උදෑසනම සිරිපාල මෙසේ කියයි:
“ගුණසිරි, අර උඩ කොටසේ පෙට්ටිවල පැණි කපන්න කාලේ හරි නේද?”
“ඔව් අයියේ, මමත් ඒකමයි හිතුවේ. දවල් වෙලා යමු එහේ,” ඔවුහු ඉතා හොඳින් එකිනෙකාගේ වචන වටහා ගත්හ.
මී පැණි විකුණා ලැබෙන මුදල් සියල්ල තැන්පත් කළේ සිරිපාලගේ නිවසේ තිබූ පරණ මැලිබන් බිස්කට් ටින් එකකය. අවශ්ය ඕනෑම වෙලාවක දෙදෙනාටම එතැනින් මුදල් ගැනීමට අවසර තිබූ අතර, කිසිදු ලේඛනයක් හෝ පොරොන්දු පත්රයක් ඔවුන්ට අවශ්ය නොවීය. ඒ තරමටම ඔවුනොවුන් විශ්වාස කළහ. කාලයත් සමඟ ගමේ තරුණයන් නගරයට ඇදී යද්දී ගම පාළු වුවද, මේ සහෝදරයන් දෙදෙනාගේ මී මැසි වත්ත පමණක් දිව්ය ලෝකයක් මෙන් බැබළුණි. “කන්දේගම මී පැණි” මුළු පළාතේම ප්රසිද්ධ විය. බිරිඳගේ බෙහෙත් සඳහා සිරිපාල සැමවිටම ටින් එකෙන් මදක් වැඩිපුර මුදල් ගත් අතර, ගුණසිරි එය දැන සිටියද කිසිදිනක කිසිවක් නොකියා නිහඬ විය.
කොළඹින් ආ අමුත්තා සහ රන් බිජු ලෑම
සියල්ල වෙනස් වූයේ ගමේ කෝපි මල් පිපී සුවඳ විහිදුවන එක් සුන්දර වසන්ත සමයකය. දිනක් ගමට ඇතුළු වූ සුඛෝපභෝගී, දිලිසෙන ප්රාඩෝ රථයක් සිරිපාලගේ නිවස ඉදිරිපිට නතර විය. ඉන් බැස ආවේ කොළඹින් පැමිණි ප්රකෝටිපති ව්යාපාරිකයෙකු වූ රොෂාන් ය. ඔහු ඇඳ සිටියේ මිල අධික එහෙත් සරල සංචාරක ඇඳුමකි. ඔහු ඉතා සුහදශීලීව සිනාසෙමින් කතා කළේය.
“ආයුබෝවන් සිරිපාල මහත්මයා,” ඒ වන විට එතැනට පැමිණි ගුණසිරි දෙසද බලමින් ඔහු පැවසීය. “ඔබ ගුණසිරි මහත්මයා වෙන්න ඇති. මම රොෂාන්.”
“ආයුබෝවන්,” සහෝදරයෝ දෙදෙනාම එකවර පිළිතුරු දුන්හ.
“මම මෙහේ ආවේ විශේෂ ව්යාපෘතියකට,” රොෂාන් තම දෑත් පසෙකට විහිදුවමින් පැවසීය. “අපි මේ ප්රදේශයේ සුඛෝපභෝගී පාරිසරික සංචාරක හෝටල් සංකීර්ණයක් (Eco-Tourism Resort) කරන්න බලාපොරොත්තු වෙනවා. නගරයේ කලබලකාරී බවෙන් වෙහෙසට පත්වුණු මිනිස්සුන්ට නිදහසේ ඉන්න, කාබනික කෑම කන්න පුළුවන් තැනක්. මේ පරිසරය ඒකට කියාපු තැන. විශේෂයෙන්ම අන්න අර මී මැසි වත්ත තියෙන කන්ද උඩ කොටස.”
සහෝදරයන් නිහඬව අසා සිටි අතර රොෂාන් තවදුරටත් මෙසේ පැවසීය:
“අපි කැමතියි මේ ඉඩම මිලදී ගන්න. අපි ඔබට ඉතාම ඉහළ මිලක් ගෙවන්න සූදානම්.” ඔහු පැවසූ මුදල කෙතරම් විශාලද යත්, සහෝදරයන් දෙදෙනාට එය එකවර ගණන් හදා ගැනීමට පවා නොහැකි විය. එය රුපියල් කෝටි ගණනක මුදලකි.
ඒ මුදලින් නගරයෙන් සුඛෝපභෝගී නිවාස කිහිපයක්ම මිලදී ගෙන, අලුත් ව්යාපාර අරඹා, සිරිපාලගේ බිරිඳට ලංකාවේ හොඳම පෞද්ගලික රෝහලකින් ප්රතිකාර කිරීමට පවා හැකියාව තිබුණි.
“ඔයාලා තේරුම් ගන්න, ඔයාලට වටින්නේ ඔය පෙට්ටිවල තියෙන මී පැණි ටික නෙවෙයි, ඒකට යටින් තියෙන මේ රන් බිම,” රොෂාන් සිරිපාලගේ නිවසේ ආලින්දයේ වාඩි වී ඔවුන්ව පොළඹවන්නට විය. “මම හොඳම මිලක් දෙන්නම්. ඔයාලට පුළුවන් මේ මී මැසි පෙට්ටි ටික වෙන කොහේට හරි ගෙනියන්න. මෙතන අපි ලස්සන හෝටලයක් හදලා මේ ගමම දියුණු කරනවා.”
ගුණසිරිගේ මුහුණ ගල් ගැසුණි. ඔහු අසුනින් නැගිට, ඉතා දැඩි ස්වරයකින් මෙසේ පැවසීය:
“නැහැ. මේ ඉඩම විකුණන්නේ නැහැ. මේක අපේ තාත්තා අපිට දීපු උරුමයක්. අපේ තාත්තගේ අවසන් කැමැත්ත. මහ පොළොව කියන්නේ සල්ලිවලට විකුණන බඩුවක් නෙවෙයි මහත්මයා, ඒක අපේ ජීවිතය.”
සිරිපාල කිසිවක් නොකියා නිහඬව සිටියේය. නමුත් රොෂාන් සිරිපාලගේ දෑස් තුළින් ඔහුගේ දුර්වලකම දුටුවේය. ඒ පවුලේ අනාගතය පිළිබඳව ඔහු තුළ තිබූ දැඩි බිය සහ අසරණකමයි.
“දෙන්නත් එක්ක හොඳට හිතලා බලන්න. මේක ඔයාලගේ මුළු පරම්පරාවෙම ජීවිතය වෙනස් කරන්න ලැබෙන රන්වන් අවස්ථාවක්. මම ආයෙත් එන්නම්,” රොෂාන් තම ව්යාපාරික කාඩ්පත මේසය මත තබා නික්ම ගියේය.
සහෝදර ප්රේමයේ පැලී යාම
“කොළඹ සල්ලිකාර සූත්තරකාරයෙක්,” රොෂාන්ගේ වාහනය නොපෙනී යද්දී ගුණසිරි කේන්තියෙන් පැවසීය.
“ඒ වුණාට ඒ සල්ලි…” සිරිපාල කල්පනාබරිතව මුමුණුවේය. “ඒක සුළුපටු මුදලක් නෙවෙයි ගුණසිරි. කෝටි ගණනක්…”
“අයියේ, උඹ මොනවද මේ කියවන්නේ? මේක අපේ පණ වගේ රැකපු බිම. අපේ තාත්තා, මුතුන් මිත්තන් ලේ දහඩිය හලපු තැන. උඹ ඒක විකුණන්නද හදන්නේ?”
“මම විකුණනවා කිව්වේ නැහැ!” සිරිපාල එකවරම කෝපයෙන් කෑ ගැසුවේය. නමුත් ඔහුගේ හඬේ තිබුණේ චකිතයකි. “මම කිව්වේ ඒ සල්ලි ගැන. අපේ කොල්ලෝ දෙන්නට අනාගතයක් හදලා දෙන්න, අනුලාට හොඳට බෙහෙත් කරන්න ඒ සල්ලි උදව් වෙයි නේද?”
“අපිට සනීප වෙන්න හොඳ හුස්ම ටිකක්, පිරිසිදු මී පැණි ටිකක් සහ මේ මහ පොළොවේ වැඩ කිරීම වටින්නේ නැද්ද අයියේ?” ගුණසිරිගේ හඬ වෙව්ලන්නට විය. ඔහු තම සහෝදරයා දෙස බැලුවේ කවදාවත් නොදුටු ආගන්තුකයෙකු දෙස බලන්නාක් මෙනි.
“ජීවිතේ වෙනස් වෙනවා මල්ලි. හැමෝම දියුණු වෙද්දී අපි විතරක් තවමත් මේ කැලේට වෙලා ඉන්න ඕනෙද?”
“අපි නිකන් ඉන්නේ නැහැ අයියේ, අපි රටටම වටින පිරිසිදු දේ දෙනවා,” ගුණසිරි මදක් ඉහළ හඬකින් පැවසීය.
එදින සහෝදරයන් දෙදෙනා එකිනෙකා දෙස බැලූ මුත්, ඔවුන් අතර තිබූ වසර විස්සක නොබිඳුණු බැඳීමේ විශාල ඉරිතැලීමක් සිදුව ඇති බව දෙදෙනාටම වැටහිණි.
රොෂාන් ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස සිරිපාලව වටලන්නට විය. ඔහු රහසින් පැමිණ සිරිපාලව පමණක් හමුවී කතා කළේය. ඔහු පෙන්වූ මුදල් කන්දරාව සිරිපාලගේ මනස මුළුමනින්ම අවුල් කළේය.
“ගුණසිරි තනි මනුස්සයෙක්, එයාට ලේසියි,” රොෂාන් සිරිපාලගේ කනට කොඳුරන්නට විය. “නමුත් ඔබට පවුලක් ඉන්නවා, වගකීමක් තියෙනවා. ඔබේ පංගුව විකුණන්න ඔබට අයිතියක් තියෙනවා. මේ වගේ අවස්ථාවක් ජීවිතයටම එක සැරයයි එන්නේ. ඉඩම තියෙන්නේ හවුලේ නිසා, අදහස් ගැලපෙන්නේ නැතිනම් එක තීරණාත්මක පියවරක් අරන් ඔබේ කොටස විතරක් හරි විකුණන්න.”
මෙම වදන් සිරිපාලගේ මනස දැඩි ලෙස දූෂණය කළේය. ඔහු ගුණසිරි දෙස බැලුවේ සහෝදරයෙකු ලෙස නොව, තම දරුවන්ගේ අනාගතයට බාධා කරන සතුරෙකු ලෙසිනි. අවසානයේදී සහෝදරයන් දෙදෙනා අතර මහා රණ්ඩුවක් හටගත්තේය.
“උඹ තාත්තාව පාවා දෙන්නද හදන්නේ? මේ පින් බිම විකුණලා උඹේ ආත්මයම පාවා දෙනවා!” ගුණසිරි තම ජීවිතයේ පළමු වතාවට අයියාට කෑගැසුවේය.
“මම පාවා දෙන්නේ නැහැ! මම බලන්නේ ජීවත් වෙන මිනිස්සු ගැන!” සිරිපාලද නොදෙවැනි වන්නට කෑගැසුවේය. “අනුලා මැරෙන්න වැටිලා ඉන්නවා, කොල්ලන්ට රස්සාවක් නැහැ. උඹ තනි කඳ, උඹට මොනවද නැති වෙන්න තියෙන්නේ? උඹේ ඔය මුරණ්ඩුකම නිසා මම මගේ පවුලම බිලිදෙන්න ඕනෙද?”
“මේක මුරණ්ඩුකමක් නෙවෙයි, මේක තාත්තගේ ගෞරවය!”
“මගේ ගෞරවය තමයි මගේ පවුල බඩගින්නේ නොතබා රකින එක!”
එතැන් පටන් ඔවුන් අතර කතාබහ නතර විය. මී මැසි වත්ත පාලු විය. මැස්සන් අසන්සුන්ව කූඩු වටා කැරකෙන්නට විය. සිරිපාල රොෂාන් සමඟ තම ඉඩම් පංගුව විකිණීමේ මූලික ගිවිසුමට අත්සන් තැබුවේය. ගුණසිරි එය දැනගත් දින සිට නිවසින් පිටතට පැමිණීම පවා නතර කළේය. මුළු ගමම කැළඹුණු මී වදයක් මෙන් විය.
හෘද සාක්ෂියේ හඬ සහ පසුතැවීම
අවසාන ලියකියවිලි අත්සන් කර මුදල් ලබා ගැනීමට නියමිතව තිබුණේ සෙනසුරාදා දිනයකය. සිකුරාදා සන්ධ්යාවේ සිරිපාල මිදුලට වී පාරෙන් අනෙක් පස තිබූ ගුණසිරිගේ අඳුරු නිවස දෙස බලා සිටියේය. එහි කුඩා කුප්පි ලාම්පු එළියක් පමණක් දැල්වෙමින් තිබුණි. සිරිපාලට එකවරම මල්ලී වෙත ගොස්, “මල්ලි, අපි මේ හැමදේම අමතක කරමු, අර සල්ලිකාරයාව පන්නලා දාලා ඉස්සර වගේ එකට ඉමු” යැයි කීමට සිතුණි. නමුත් ඔහුගේ පාද ඒ සඳහා පෙරට ගියේ නැත. ඔහුගේ පිටුපසින් තම දරුවන් සහ රෝගී බිරිඳ සිටින බව ඔහුට සිහි විය.
එවිටම පිටුපසින් ඇසුණු ශබ්දයට ඔහු හැරී බැලූ විට තම පුතුන් දෙදෙනා වන පියල් සහ ඉන්දික සිටගෙන සිටිනු දුටුවේය. ඔවුන් නිහඬව බංකුව උඩ වාඩි වී පියා දෙස බලා සිටියහ.
“මොකද උඹලා දෙන්නා මං දිහා ඔහොම බලන්නේ?” සිරිපාල ඇසුවේය.
වැඩිමහල් පුතා පියල් දෑස් ඔසවා මෙසේ පැවසීය:
“තාත්තේ… අපිට හිතෙනවා සීයා ජීවතුන් අතර සිටියා නම් උඹලට හොඳ පාරක් ගහනවා කියලා. උඹටත්, ගුණසිරි බාප්පාටත් දෙන්නටම.”
“ඇයි මට ගහන්නේ?”
“තාත්තා විකුණන්න හදන්නේ ඉඩම නෙවෙයි, සීයාගේ මතකය. බාප්පා තරහ වෙලා ඉන්නේ තමන්ට සහෝදරයෙක් ඉන්නවා කියන එක අමතක කරලා.”
ඉන්පසු බාල පුතා ඉන්දික ඉතා මෘදුව මෙසේ පැවසීය:
“අම්මා අද දවසම ඇඬුවා තාත්තේ. අම්මා කියනවා තාත්තා මේ ඉඩම විකුණන්න තීරණය කරපු දවසේ ඉඳන් අපේ ගෙදර කිසිම සැනසීමක් නැහැ කියලා. හරියට මේ පොළොව අපිට සාප කරනවා වගේ දැනෙනවාලු.”
සිරිපාල කිසිවක් නොකියාම ගෙතුළට වැදුණි. එදින රාත්රියේ ඔහුට නින්ද ගියේ නැත. ඔහු පසෙක නිදා සිටි අනුලාගේ බරැති හුස්ම වැටෙන ශබ්දය දෙස බලා වරදකාරී හැඟීමෙන් පීඩා වින්දේය.
නැවත එක්වීම
පසුදා උදෑසන, නගරයට යාමට පෙර සිරිපාල ගුණසිරිගේ නිවසේ මිදුලට ඇතුළු විය. ගුණසිරි මිදුලේ කොනක වාඩි වී පරණ කැඩුණු මී වද රාමුවක් අලුත්වැඩියා කරමින් සිටියේය.
“ගුණසිරි…” සිරිපාල ගොරෝසු හඬින් ඇමතුවේය. “මම නගරයට යනවා… ලියකියවිලි අත්සන් කරන්න.”
“මම දන්නවා අයියේ…”
“මල්ලි… මට ඇහුම්කන් දියන්…”
“දැන් මොකටද අයියේ කතා කරන්නේ,” ගුණසිරිගේ හඬේ කේන්තියක් හෝ වෛරයක් නොවීය, තිබුණේ දැඩි වෙහෙසක් සහ කනගාටුවක් පමණි.
“මම මේ හැමදේම කළේ පවුල වෙනුවෙන්…” සිරිපාල තමන්වම සාධාරණීකරණය කිරීමට උත්සාහ කළද, ඒ වචන ඔහුටම මුසාවක් මෙන් දැනුණි.
“පවුල වෙනුවෙන්…” ගුණසිරි හිස ඔසවා සිරිපාල දෙස බැලුවේය. ඔහුගේ දෑස් කඳුලින් පිරී තිබුණි.
“උඹ විකුණන්නේ මේ පස විතරක් නෙවෙයි අයියේ. උඹ අපේ තාත්තව විකුණනවා. මගේ මතකය විකුණනවා. අපි දෙන්නා මුලින්ම එකතුවෙලා මී පැණි කපපු ඒ සුන්දර උදෑසන උඹට මතකද? එතකොට උඹට වයස පහළොවයි, මට දහතුනයි. එදා උඹට මී මැස්සෝ දෂ්ට කරලා මුළු මූණම ඉදිමිලා තිබුණත්, වැඩේ ඉවර වෙනකන් උඹ අතහැරියේ නැහැ. උඹ එදා කිව්වේ, ‘මල්ලි… අපි එකතුවෙලා මේක කරන්න ඕනේ’ කියලා.”
ගුණසිරිගේ කම්මුල් දිගේ කඳුළු බිංදු ගලා යනවා සිරිපාල දුටුවේය. තම සහෝදරයා බිරිඳ මියගිය දවසේවත් මෙලෙස හඬනු සිරිපාල දැක තිබුණේ නැත. සිරිපාලගේ පපුව පැලෙන්නට මෙන් විය. ඔහු පියගැටපෙළ මත වාඩි වී තම දෑතින් මුහුණ වසා ගත්තේය.
“මට මතකයි මල්ලි… මට මතකයි එදා ගමේ ලොකු කොල්ලෝ මට ගහද්දී උඹ මාව බේරගන්න පැනලා තොලත් කඩාගෙන ආපු හැටි.”
සහෝදරයන් දෙදෙනා අතර ටික වේලාවක් නිහඬතාවයක් පැවතිණි. නමුත් ඒ නිහඬතාවය වෛරී සහගත එකක් නොවීය.
“මට උඹවයි උඹේ පවුලයි අසරණ කරන්න උවමනාවක් නැහැ අයියේ,” ගුණසිරි අවසානයේ පැවසීය. “උඹේ කැමැත්තක් කරපන්…”
නමුත් සිරිපාල එකවරම නැගිට, ගුණසිරි අසලට ගොස් ඔහුගේ උරහිසට අතක් තැබුවේය.
“තාත්තා කිව්වේ එකට ඉන්න කියලා. මම සල්ලිවලට රැවටුනා මල්ලි. මම ඒක කළේ පවුල ගැන හිතලා නෙවෙයි, මගේ හිතට ඇතුළු වුණු ලෝභකම සහ පෙරේතකම නිසයි. ඒ මිනිස්සු මගේ ඇස් අන්ධ කළා. මම මගේ ඉඩම් පංගුව විකුණන්නේ නැහැ. මට ඒක කරන්න බැහැ!”
ගුණසිරි හැරී බැලුවේය. ඔහුගේ කඳුළු පිරි දෑස් තුළ පැරණි සහෝදර ප්රේමයේ දීප්තිමත් ආලෝකය නැවත මතුව තිබුණි.
ඔවුහු එදින දවස පුරාම ගුණසිරිගේ නිවසේ ආලින්දයට වී අනාගතය පිළිබඳව සැලසුම් කළහ. පියල් සහ ඉන්දික නිපදවන මී පැණි නගරයට නවීන ක්රමයට ඇසුරුම් කර යැවීමටත්, ව්යාපාරය දියුණු කර අනුලාගේ ප්රතිකාර සඳහා මුදල් සෙවීමටත් ඔවුහු තීරණය කළහ.
“දන්නවද මල්ලි,” සිරිපාල ඈතින් පෙනෙන මී මැසි වත්ත දෙස බලමින් පැවසීය. “තාත්තා උඩ ඉඳන් අප දිහා බලාගෙන සතුටු වෙනවා ඇති. එකමුතුකම තමයි අපේ ශක්තිය.”
කොළඹින් ආ ව්යාපාරිකයාගේ කූට උපක්රම පරදා සහෝදර බැඳීම ජයගෙන තිබුණි. තැනින් තැන හිස කෙස් පැසුණු ඒ පරිණත සහෝදරයන් දෙදෙනා නිහඬව, කන්ද උඩින් ඇසෙන මී මැස්සන්ගේ ඒ ඒකාකාරී, ජීවමාන නාදයට සවන් දී සිටියහ. ඒ හඬ ඔවුන්ට අලුත් වසන්තයක් සහ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් රැගෙන එන බව සහතික විය. මහ පොළොව ඔවුන්ව දැඩිව රඳවාගෙන සිටි අතර, ඔවුහුද එකට එකතු වී මහ පොළොව වැළඳගෙන සිටියහ.
