විහාරා විජේසේකර කියන්නේ ඒ ප්රමුඛ පෙළේ පෞද්ගලික විශ්වවිද්යාලයේ හිටපු අංක එකේ තරුව කීවොත් නිවැරදියි. ඇය ඒ තරම් කැපී පෙනෙන්න හේතුව ඇගේ පියා, ලක්ෂ්මන් විජේසේකර මහතා එම විශ්වවිද්යාලයේ ප්රධානම අනුග්රාහකයා මෙන්ම රටේ සිටින ප්රබල ව්යාපාරිකයෙකු වීම විතරක්ම නෙමෙයි; ඇය සතු වූ අසාමාන්ය සුන්දරත්වයත් ඊට ප්රධාන හේතුවක් වුණා. විහාරා තමන්ගේ ඒ ජනප්රියත්වය ගැන හොඳින්ම දැනගෙන සිටි අතර, එය උපරිමයෙන්ම භුක්ති වින්දා. මිළ අධික, විලාසිතාගාරවලින් ගෙන ආ මෝස්තර ඇඳුම් පැළඳුම්වලින් සැරසුණු ඇය, සරසවියේ අනෙක් යුවතියන්ගේ ඊර්ෂ්යාවට මෙන්ම අසීමිත කුතුහලයට ලක් වුණා.
“අනේ බලන්නකෝ…” කැන්ටිමේ සිටි ශිෂ්යාවන් එකිනෙකාට කොඳුරා ගත්තා. “අර යන්නේ විහාරා… බලන්නකෝ එයාගේ සපත්තු දෙකේ ලස්සන. මටත් ඔහොම එකක් තිබුණා නම්! කීයක් වෙනවා ඇත්ද නේද?”
“අහන්නවත් එපා බං, අපේ මුළු අවුරුද්දක පඩියටත් වඩා වැඩි ඇති. එයාගේ තාත්තා කෝටිපතියෙක්නේ.”
“ඉතින් මොකද, අපිට හීන දකින්නවත් තහනම්ද?”
කොල්ලන්ගේ දෑස් විහාරා වෙතින් ඉවතට ගත්තේම නැහැ. මිල අධික විලවුන් සුවඳ විහිදුවමින්, තමන්ගේ සහපිරිවර වටකරගෙන ඇය දෙවඟනක් මෙන් ශාලා දිගේ ඇවිද යද්දී හැමෝම වසඟ වුණා. හැබැයි මේ සුන්දර රූමතියටත් කුඩා සෙල්ලමක් තිබුණා. නව අධ්යයන වර්ෂය ආරම්භයේදී ඇය නෙත ගැටෙන අහිංසක, කණ්ණාඩි දාපු පළමු වසරේ “බොටා” ටයිප් එකේ පිරිමි ළමයෙකු තෝරා ගන්නවා. පස්සේ එයා ළඟට ගිහින් ඉතාම මිහිරි ලෙස කතා කරලා, තමන්ගේ චාටු බස්වලින් අර අසරණ කොල්ලව මුසපත් කරලා, කතා කරගන්නවත් බැරි තත්ත්වයට පත් කරනවා. මොහොතකට පස්සේ, අන්දුන්කුන්දුන් වූ කොල්ලා දිහා බලලා අහිංසක ලෙස හිනාවෙලා ඇය යන්න යනවා… ඒ අසරණ හදවතත් අරගෙනමයි. විහාරාගේ ඒ රහස් එකතුවේ එවැනි බිඳුණු හදවත් ඕනෑ තරම් තිබුණා.
හැබැයි ඉගෙනීමේ වැඩවලට නම් විහාරා ඒ තරම් බරක් දුන්නේ නැහැ. ඇගේ ලකුණු තිබුණේ සාමාන්ය මට්ටමක. ඒ ගැන ඇයට කිසිම වගක් තිබුණෙත් නැහැ, මොකද ඇගේ පියාගේ සමාගමේ නියෝජ්ය අධ්යක්ෂක ධූරය ඇයට වෙන්වෙලයි තිබුණේ. පොත්පත් එක්ක ඔට්ටු වෙන්න සිද්ධ වුණේ තමන්ගේ දැනුමෙන් විතරක්ම ගොඩයන්න හදපු අනිත් අසරණ ළමයින්ට. තමන්ගේ උසස්කම පෙන්වමින් උඩඟු ලෙස හැසිරුණු මේ මානයෙන් පිරුණු රූමතිය ගැන අනික් අයට ලොකු ඊර්ෂ්යාවක් තිබුණු එක පුදුමයක් නෙමෙයි.
නමුත් විහාරාගේ මේ කෝලම්වලට තිත තියන්න ඇගේ පැරණි ප්රතිවාදියෙක් මෙන්ම ප්රකට කටකතාකාරියක් වූ තාන්යා ඉදිරිපත් වුණා. දිනක් දහවල් ආහාර වේලාවේදී විශ්වවිද්යාලයේ ආපනශාලාවේදී විහාරා සිටි මේසය ළඟට ආව තාන්යා, හැමෝටම ඇසෙන සේ උස් හඬින් කතා කළා.
“හායි… වේටර් නංගි! මොකද මේ? තාත්තගේ බිස්නස් බැහැලාද, නැත්නම් මහා ලොකු කෝටිපති දියණිය රෙස්ටුරන්ට්වල පිඟන් හෝදන ජොබ් එකක් පටන් අරන්ද? කියන්නකෝ බලන්න, ටිප්ස් එහෙම හොඳට හම්බවෙනවද?”
විහාරා උපහාසාත්මක ලෙස සිනාසුණා. “මොනවාද තාන්යා මේ කියවන විකාර? ඊයේ නයිට් ක්ලබ් ගිය පාර තවම වෙරි හිඳිලා නැද්ද? අඩුවෙන් බිව්වොත් හොඳයි නේද?”
“කවුද අන්තිමට හිනාවෙන්නේ කියලා බලමුකෝ. මෙන්න මේකට මොකද කියන්නේ?” තාන්යා ජයග්රාහී ලෙස තමන්ගේ ජංගම දුරකථනයේ වීඩියෝවක් පෙන්වූවා.
වටවූ පිරිස කුතුහලයෙන් යුතුව දුරකථන තිරයට එබුණා. වීඩියෝවේ සිටියේ කොණ්ඩය ගෙඩියක් ලෙස බැඳ, වේටර්වරියකගේ නිල ඇඳුමෙන් සහ ඒප්රනයෙන් සැරසී, කෑම තැටි ඔසවාගෙන යන විහාරාමය!
හැමෝම මවිතයෙන් විහාරා දෙස බැලුවා. “ඒ කියන්නේ,” තාන්යා තවදුරටත් කිව්වා. “තමුසේ මෙච්චර කල් අපිට බොරු සෝබන දාලා, රාජකුමාරි වගේ රඟපෑවේ රෙස්ටුරන්ට් එකක වේටර්කම කරන ගමන්ද?”
පරිසරය එකපාරටම නිහඬ වුණා. තමන් වටා සිටි අයගේ මුහුණුවල තිබූ යටහත් පහත් බව වෙනුවට පිළිකුල සහ අපහාසය මතුවන අයුරු විහාරාට පෙනුණා.
“පිස්සුද! ඒ මම නෙමෙයි! මම කවදාවත් ඔහොම කැතට කොණ්ඩේ බඳින්නේ නැහැ!” විහාරා කලබලයෙන් තමන්ගේ දිගු, සුන්දර කොණ්ඩය හදාගනිමින් කෑගැසුවා.
නමුත් ඒ කතාව පිළිගන්න කවුරුත් ලෑස්ති වුණේ නැහැ. උපහාසාත්මක කතා කියමින් හැමෝම එතැනින් ඉවත්ව ගියා. විහාරාගේ සහපිරිවර පවා ඇයව තනි කර පැනගියා. තාන්යා ජයග්රාහී ලෙස සිනාසෙද්දී විහාරා අසරණව තනි වුණා.
දින කිහිපයක් යද්දී මුළු විශ්වවිද්යාලය පුරාම ලැව්ගින්නක් වගේ කතාව පැතිර ගියා. විහාරා කියන්නේ සල්ලිකාරියෙක් නෙමෙයි, සාමාන්ය වේටර්වරියක් බවත්, ඇගේ පියා යැයි කියන කෙනා ඇගේ “සුගර් ඩැඩී” කෙනෙක් බවත් කටකතා පැතිරුණා. තමන්ගේ පැරණි රසිකයන් පවා මේ කටකතා විශ්වාස කරමින් තමන්ට අපහාස කිරීම විහාරාට දරාගත නොහැකි වුණා.
මේක මෙහෙම තියන්න බැහැ. විහාරා තීරණය කළා තමන් වගේම පෙනෙන ඒ කෙල්ල වැඩකරන රෙස්ටුරන්ට් එක හොයාගෙන යන්න.
සවස තුනට විතර ඇය කොළඹ පිහිටි ඒ ප්රසිද්ධ රෙස්ටුරන්ට් එකට ඇතුළු වුණා. ඒ වෙලාවේ සෙනඟ ගොඩක් හිටියේ නැහැ. ඇය මේසයකින් වාඩිවී දුරකථනය දෙස බලා සිටියා. විශ්වවිද්යාලයේ වට්ස්ඇප් ගෲප් එක තවමත් ඇය ගැන කටකතාවලින් පිරී තිබුණා.
“ගුඩ් ආෆ්ටර්නූන් මැඩම්! මොනවාද ඕඩර් කරන්නේ? අද මමයි ඔයාගේ වේටර්වරිය…” ළඟින් ඇසුණු කාන්තා කටහඬින් විහාරා හිස එසවූවා.
විහාරාගේ කට උඩ ගියා. ඇය ඉදිරිපිට සිටියේ… ඇයමය! වෙනසකට තිබුණේ ඇය නිල ඇඳුමින් සැරසී, කිසිදු ආලේපනයක් නොමැතිව සිටීම පමණයි. අනික් තරුණියත් තමන් ඉදිරියේ සිටින පාරිභෝගිකයාගේ පුදුම සහගත සමානකම දැක ගල් ගැසුණා.
“කවුද… කවුද ඔයා?” විහාරා පළමුවෙන්ම සිහිය ලබාගෙන ඇසුවා.
“ඔයා කවුද?” අනික් තරුණියත් හෙමින් ඇසුවා.
“මමයි ඉස්සෙල්ලා ඇහුවේ!” විහාරා කේන්තියෙන් කිව්වා.
“හරි, මම මෙතුමි.” ඇය පිළිතුරු දුන්නා.
“ඔයාගේ නම මොකක්ද? මොකක්ද මේ සිද්ධ වෙන්නේ?”
“මම විහාරා. මගේ යාළුවෙක් ඔයා ගැන කිව්වේ. මට අදහාගන්නත් බැහැ… අර තාන්යා කියපු බොරුව ඇත්තක් වෙයි කියලා මම හිතුවේ නැහැ.”
“ඇයි ඒ?” මෙතුමි ඇය ළඟින් වාඩි වුණා.
“මගේ තාත්තා සමාජයේ බලවත් කෙනෙක්. ඒත් මම වේටර්කම කරනවා කියලා සරසවිය පුරාම කටකතා යනවා. මේක පත්තරවලට පවා යයි.” විහාරා සුසුම් හෙළුවා.
“ඉතින් වේටර්කමක් කරලා තමන්ගේ මහන්සියෙන් කීයක් හරි හොයාගන්න එකේ තියෙන වැරැද්ද මොකක්ද?” මෙතුමි ඇසුවා.
“ඔයාට ඒක තේරෙන්නේ නැහැ.” විහාරා උපහාසයෙන් කිව්වා.
“ඇයි නැත්තේ? මම වෛද්ය පීඨයේ ඉගෙන ගන්න ගමන් මේ රස්සාව කරන්නේ. මගේ අම්මා පුස්තකාලයක වැඩ කරන්නේ. එයාගේ අසනීප තත්ත්වය නිසා එයාට වැඩි පඩියක් හම්බවෙන්නේ නැහැ. මට තාත්තෙක් නැහැ. ඉතින් මම නැතුව වෙන කවුද අම්මට උදව් කරන්නේ?”
දෙදෙනාම කණ්ණාඩියකින් තමන්ගේම රූපය දෙස බලනවා වගේ එකිනෙකා දෙස බලා සිටියා.
“පෙරේරා! තමුසේ දන්නවා නේද කස්ටමර්ලා එක්ක වාඩිවෙලා ඉන්න තහනම් කියලා! දඩ ගහනවා!” රෙස්ටුරන්ට් මැනේජර් පාලිත මහතා එතැනට කඩා පැන්නා.
“ඈහ්..” දෙදෙනාගේම මුහුණු දුටු මැනේජර්ගේ ඇස් උඩ ගියා.
“මෙතුමි…” ඔහු අන්දමන්ද වී කිව්වා. “හරි හරි… දඩය අමතක කරන්නකෝ. ඔයාට නිවුන් සහෝදරියක් ඉන්නවා කියලා මට කිව්වේ නැහැනේ.”
“අපි සහෝදරියෝ නෙමෙයි!” විහාරා උඩඟු ලෙස කිව්වා.
“මොන විකාරද! තමුන්ලාගේ අම්මා තමුන්ලට උගන්වන්නේ මෙහෙමද මාව අන්දන්න!” මැනේජර් කුසුකුසු ගාමින් ඉවතට ගියා.
දෙදෙනාම මොහොතකට නිහඬ වුණා. මෙහි යම් රහසක් ඇති බවත්, ඒ ගැන අම්මාගෙන් ඇසිය යුතු බවත් දෙදෙනාටම තේරුණා. විහාරාගේ පියා ගමනක් ගොස් සිටි නිසා, ඔවුන් දෙදෙනා මෙතුමිගේ මව හමුවීමට පිටත් වුණා.
කොළඹ නගර සීමාවට ආසන්නව පිහිටි මෙතුමිගේ කුඩා නිවස දැකීමෙන්ම, සැපපහසු බංගලාවල ජීවත් වී පුරුදු විහාරාට ඇති වූයේ අනුකම්පාවක් සහ පිළිකුලක්.
“අම්මේ… මම ආවා. අපේ ගෙදරට අමුත්තෙක් ආවා!” මෙතුමි ගෙට ගොඩවෙමින් කෑගැසුවා. විහාරා සපත්තු පිටින්ම සාලයට යන්න හදද්දී මෙතුමි ඇයව නැවැත්තුවා.
“සපත්තු ගලවන්න, මම ඊයේ මුළු ගෙදරම හේදුවා!”
“ඔයාලා තනියමම ගෙවල් අතුගානවාද?” වෙනමම ලෝකයකින් ආවාක් මෙන් විහාරා ඇසුවත්, ඇය සපත්තු ගැලවුවා.
මෙතුමිගේ මව, සුමනා මහත්මිය කුස්සියේ පිඟන් සෝදමින් සිටියා. ඇය දියණිය දෙසට හැරුණත්, විහාරාව දැකීමෙන් ඇගේ මුහුණේ තිබූ සිනහව වහා අතුරුදහන් වී, මුහුණ සුදුමැලි වුණා.
“දුවේ… ඔයා ආවාද?” ඇය විහාරා දෙස බලමින් වෙවුලන හඬින් කිව්වා.
“අම්මේ, මොකද වුණේ? මේ මම… මෙතුමි. මේ විහාරා. අපි දෙන්නා හරිම සමානයි නේද?” මෙතුමි කිව්වා.
“ආයුබෝවන්…” විහාරා හෙමින් කිව්වා. ඒ මොහොතේ විහාරා දුටුවේ සුමනා මහත්මිය සහ තමන් අතර ඇති පුදුමාකාර සමානකමයි. එකම හැඩයේ නාසය, දෑස් සහ ලා පැහැති කොණ්ඩය… විහාරාගේ මොළයට ගිනි පුපුරක් වන් සිතුවිල්ලක් ආවා.
‘මේ… මේ මගේ ඇත්තම අම්මාද?’
සුමනා මහත්මිය පුටුවක් අල්ලාගෙන අමාරුවෙන් වාඩි වුණා. “මම හිතුවේ නැහැ කවදාවත් මේ දවස ඒවි කියලා… ඒ කියන්නේ සුජාතා මහත්මිය තවත් ජීවතුන් අතර නැහැ…”
“ඔව්, මගේ අම්මා නැතිවුණේ අවුරුදු දහයකට කලින්.” විහාරා කිව්වා.
“එහෙනම් මම ඔයාලා දෙන්නටම ඇත්ත කියන්නම්…” සුමනා මහත්මිය කඳුළු පිරි දෑසින් දෙදෙනා දෙස බැලුවා.
“අවුරුදු විස්සකට කලින් මට නිවුන් දියණියන් දෙදෙනෙක් හම්බවුණා. ඒ ඔයාලා දෙන්නා. ඔයාලගේ තාත්තා ඔයාලා උපදින්න ටික කාලයකට කලින් හදිසි අනතුරකින් නැතිවුණා. මම හිටියේ ඉස්පිරිතාලේ. මගේ එහා ඇඳේ හිටියේ තනිපංගලමේ හිටපු පෝසත් මහත්මියක්… සුජාතා මහත්මිය. එයාට ලැබුණේ මළ දරුවෙක්. ආයෙ කවදාවත් එයාට දරුවෝ ලැබෙන්නේ නැහැ කියලා දොස්තරලා කියලා තිබුණා. මට දරුවෝ දෙන්නෙක් ලැබුණත්, මහත්තයත් නැතුව මේ දෙන්නව ජීවත් කරවන්නේ කොහොමද කියලා මම අඬ අඬා හිටියේ. අන්තිමේදී සුජාතා මහත්මිය මගෙන් ඉල්ලුවා එක දරුවෙක්ව එයාට දෙන්න කියලා… ඒ දරුවට කිසිම අඩුවක් කරන්නේ නැතුව කුමාරියෙක් වගේ හදනවා කිව්වා. මගේ පපුව පැලුනත්, මම අසරණකම නිසා එක දරුවෙක්ව එයාට දුන්නා… ඒ වඩාත්ම දුර්වලව හිටපු විහාරාව. විහාරා… ඒ නම ඔයාට තිබ්බෙත් මමමයි පුතේ…”
“මගේ තාත්තා… ඒ කියන්නේ ලක්ෂ්මන් මහත්තයා ඒක දැනගෙන හිටියාද?” විහාරා වෙවුලමින් ඇසුවා.
“ඔව්, එයා ඔයාව වෙනත් නගරයකට අරන් ගියා. ඒත් පස්සේ ආයෙත් කොළඹට ආවා…”
“නැහැ! මගේ අම්මා සුජාතා! මට වෙන සහෝදරියෝ නැහැ!” විහාරා කෑගසමින් ගෙදරින් එළියට දිව ගියා.
“විහාරා! නවතින්න! අපි කතා කරමු!” මෙතුමි පස්සෙන් දිව ආවත් විහාරා නතර වුණේ නැහැ.
විහාරා පිස්සුවෙන් මෙන් ගෙදර දිව ගියා. තමන්ව අනවශ්ය පූස් පැටියෙකු මෙන් අන් අයට දුන් මව කෙරෙහිත්, තමන්ට බොරු කළ පියා කෙරෙහිත් ඇගේ සිතේ දැඩි කෝපයක් ඇති වුණා. ‘දෙවියනේ, විශ්වවිද්යාලයේ අය මේක දැනගත්තොත්? මට පාරේ බැහැලා යන්න බැරිවෙයි!’ ඇය සිතුවා.
එදින සවස ඇගේ පියා, ලක්ෂ්මන් මහතා ගෙදර ආවා. ඔහු කබාය ගලවන්නත් පෙර විහාරා ඔහුට කඩා පැන්නා. “තාත්තේ! ඇයි මට බොරු කළේ? මම ඔයාගේ ඇත්තම දුව නෙමෙයි නේද?”
ලක්ෂ්මන් මහතාගේ මුහුණ සුදුමැලි වුණා. ඔහු පපුව අල්ලා ගත්තා. “ඔයා… ඔයා කොහොමද ඒක දැනගත්තේ?”
“මගේ සහෝදරී කිව්වා! එයා රෙස්ටුරන්ට් එකක වේටර්කම කරනවා! ඔයා කවදාද මට ඇත්ත කියන්න හිටියේ?!” විහාරා කෑගැසුවා. ඇයට පියාගේ සුදුමැලි වූ මුහුණවත්, නළලේ තැවරුණු ඩහදිය බිංදුවත් පෙනුණේ නැහැ.
“දුවේ… මමයි අම්මයි ඔයාට ගොඩක් ආදරේ කළා… අපිට ඕන වුණේ නැහැ ඔයාව කලබල කරන්න…” කියමින් ලක්ෂ්මන් මහතා එකපාරටම සෝෆාව මතට ඇද වැටුණා.
“තාත්තේ! තාත්තේ මොකද වුණේ?” විහාරා භයෙන් කෑගැසුවා. ඇය ඇම්බියුලන්ස් එකට කතා කළත් ඔවුන් එන්න ප්රමාද වුණා. පියාට සිහිය නැති වී තිබුණා.
එවෙලෙම ගෙදර දොරේ සීනුව හඬ නංවමින් කෙනෙකු ඇතුළු වුණා. ඒ මෙතුමි! “මම ඔයාව හොයාගෙන ආවේ…!”
“මෙතුමි! අනේ මගේ තාත්තට මොකද වෙලා! එයාට සිහිය නැහැ!” විහාරා හඬා වැටුණා.
මෙතුමි ක්ෂණික ව ක්රියාත්මක වුණා. ඇය ලක්ෂ්මන් මහතාව බිම තබා, ඔහුගේ ෂර්ට් එකේ බොත්තම් ගලවා, පපුව මිරිකමින් (CPR) සහ කෘතිම ශ්වසනය ලබාදීමට පටන් ගත්තා. “විහාරා, ප්රථමාධාර කට්ටලය ගේන්න! ඉක්මන් කරන්න!” ඇය කෑගැසුවා.
මෙතුමිගේ දක්ෂ ක්රියාකාරීත්වය නිසා ලක්ෂ්මන් මහතා හෙමින් ඇස් ඇරියා. විහාරා සහ මෙතුමි එකට සිටිනවා දුටු ඔහු අමාරුවෙන් සිනාසුණා. “දුවේ… ඔයාලා දෙන්නා… මගේ දුවලා…” මෙතුමිට කඳුළු පැන්නා. ඇය බේරාගත් පළමු රෝගියා ඇයට “දුවේ” කියා අමතා තිබුණා.
සුළු මොහොතකින් පැමිණි ඇම්බියුලන්ස් රථයෙන් ලක්ෂ්මන් මහතාව රෝහලට ඇතුළත් කළා. දොස්තර මහතා මෙතුමිට ප්රශංසා කළා. “ඔයාගේ ක්ෂණික තීරණය නිසා තමයි මේ ජීවිතය බේරුණේ. ඔයා හොඳ අනාගත වෛද්යවරියක් වේවි.”
රෝහල් කාමරයේදී ලක්ෂ්මන් මහතා විහාරාගේ අතින් අල්ලා ගත්තා. “විහාරා, මට සමාවෙන්න. ඒත් ඔයාට දැන් අම්මෙකුයි, සහෝදරියෙකුයි ඉන්නවා. මම හැමදාම ඉන්නේ නැහැ. මේ ලෝකේ ඔයාට ඉන්නේ එයාලා විතරයි. එයාලව පිළිගන්න පුතේ.”
විහාරා හඬමින් පියාගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තා. “සමාවෙන්න තාත්තේ… මගේ කෝපය නිසයි මේ ඔක්කොම වුණේ.”
විහාරා මෙතුමි දෙස බැලුවා. “ස්තුතියි මෙතුමි… ඔයා මගේ තාත්තව බේරගත්තා.”
“ඒක මගේ යුතුකම.” මෙතුමි සිනාසුණා.
“අද රෑ අපේ ගෙදර යමු. අම්මා මඟ බලනවා ඇති.”
එදින රාත්රියේ විහාරා නැවතත් සුමනා මහත්මියගේ කුඩා නිවසට ගියා.
“අම්මේ… මට සමාවෙන්න…” විහාරා සුමනා මහත්මියගේ පාමුල වැටී හැඬුවා. සුමනා මහත්මිය දියණියව බදාගෙන හැඬුවා. වසර විස්සකට පසු නැවත එක්වූ මව සහ දියණියන්ගේ නැවත එක්වීම සුන්දර එකක් වුණා.
මාස තුනකට පසු…
අලුත් අවුරුදු උදාවේදී ලක්ෂ්මන් විජේසේකර මහතාගේ මන්දිරයේ ලොකු උත්සවයක් තිබුණා. ගෙදර කවුරුත් සතුටින් සිටියා. “දුවේ,” ලක්ෂ්මන් මහතා දියණියන් දෙදෙනා දෙස බලමින් කිව්වා, “මමයි ඔයාලගේ අම්මයි තීරණය කළා විවාහ වෙන්න. ඔයාලා මොකද කියන්නේ?”
“අපේ කිසිම අකමැත්තක් නැහැ!” විහාරා සහ මෙතුමි එකවරම කිව්වා.
“දැන් අපි සම්පූර්ණ පවුලක්.” සුමනා මහත්මිය සතුටු කඳුළු සලමින් කිව්වා.
එවිටම විහාරාට යමක් මතක් වුණා. “අනේ, මට එක්කෙනෙක්ට තෑග්ගක් යවන්න අමතක වුණානේ!”
“කාටද?” මෙතුමි ඇසුවා.
“තාන්යාට! එයා අර වීඩියෝ එක නොපෙන්නුවා නම් මට අද මගේ අම්මවයි සහෝදරියවයි හම්බවෙන්නේ නැහැනේ!”
හැමෝම මහ හඬින් සිනාසුණා.
