නුවර අහසට කළුවර වැටෙමින් තිබුණි. දෙසැම්බර් මාසයේ සීතල මීදුම සෙමෙන් සෙමෙන් මුළු නගරයම වෙළා ගනිමින් පැවතුණි. අරවින්ද පාලු, අතහැර දැමූ පැරණි ගොඩනැගිල්ලක් අයිනේ ගල් පඩියක් මත ගුලි වී සිටියේය. ඔහු අසලින්ම වැතිරී සිටියේ ඔහුගේ මේ අනාථ ජීවිතයේ එකම සගයා වූ ‘බොබී’ නම් වීදි බල්ලාය. අරවින්දගේ වයස දැන් අවුරුදු පනස් තුනකි. නමුත් ඔහුගේ මුහුණේ ඇති රැලි සහ දුර්වර්ණ වූ සම ඊට වඩා බොහෝ වයසක් පෙන්වීය. තමාගේ අතීත ජීවිතය ගැන මතක් කිරීමට අරවින්ද කිසිසේත්ම කැමති වූයේ නැත. එහෙත් ඇතැම් සීතල රාත්රීන්වල, අතීතයේ සුන්දර මතකයන් හදිසියේම ඔහුගේ සිතට කඩා වැදී දරාගත නොහැකි හදවත් වේදනාවක් ඇති කරයි. එවන් අවස්ථාවලදී ඔහු කළේ කොහෙන් හෝ සොයාගත් ලාභ මත්පැන් උගුරක් බී ඒ මතකයන් බලහත්කාරයෙන් යටපත් කර දැමීමයි.
කිසිවෙකු ඔහුට ගරු කළේ නැත. පාරේ නිදාගන්නා, සමාජයට බරක් වූ, කිසිවෙකුගේ අවධානයට ලක් නොවන ඔහු වැනි යාචකයෙකුට ගරු කරන්නේ කවුරුන්ද? මිනිසුන් ඔහු දෙස බැලුවේ පිළිකුලෙන් සහ බියෙනි.
දවස් ගෙවී ගියේ ඒකාකාරී නීරස රටාවකටය. සෑම උදෑසනකම අරවින්දගේ එකම අරමුණ වූයේ එදා දවසට කුසගින්න නිවාගැනීමට යමක් සොයා ගැනීමයි. සමහර දිනවල ඔහු දළදා මාලිගාව අවට හෝ පන්සලක් අසල හිඳගෙන සිඟමන් යැදියේය. මුල් කාලයේදී නම් ඔහුට මෙය මහත් ලැජ්ජාවක් විය. තමන් දන්නා හඳුනන කෙනෙකු දකීවි යැයි බියෙන් ඔහු බිම බලාගෙනම සිටියේය. නමුත් කාලයත් සමඟ කුසගින්න ඉදිරියේ ලැජ්ජාව මැකී ගියේය. මිනිසුන් තමන් ගැන කුමක් සිතනවාද යන්න ඔහුට වැදගත් නොවීය. ඔහු හුස්ම ගත් නිසා ජීවත් විය. සමහර දිනවල, “මම ඇයි මේ ජීවත් වෙන්නේ? මේ හිස්, කාලකණ්ණි ජීවිතයේ තේරුම කුමක්ද?” කියා ඔහු තමාගෙන්ම අසා ගත්තේය. අරවින්ද ප්ලාස්ටික් කෝප්පයකට ඉතිරි වී තිබූ මත්පැන් ස්වල්පය හලා ගත්තේය. හුස්ම හිරකරගෙන එය එකවර බී දැමූ ඔහු, කඩයකින් ඉවත දමා තිබී අහුලාගත් පරණ පාන් කෑල්ලක් හැපුවේය. බොබී හිස ඔසවා තම ස්වාමියා දෙස බලා, වලිගය වැනූ අතර, නැවතත් ගුලි වී ඇස් පියා ගත්තේය.
නිවසක්, පවුලක්, රැකියාවක් නැති මිනිසෙකුට කාලය ගතවන්නේ ඉතා සෙමෙනි. මීට වසර කිහිපයකට පෙර අරවින්ද යනු හොඳ රැකියාවක් කළ, කොළඹට වෙන්නට තමන්ගේම කියා නිවසක් තිබූ, මිතුරන් පිරිවරාගෙන විනෝදයෙන් ජීවත් වූ කෙනෙකි. ඔව්, ඔහු මත්පැන් බිව්වේය. “බොන්නේ නැත්තේ කවුද?” ඔහු එදා සිතුවේ එලෙසිනි.
නමුත් එය සීමාව ඉක්මවා ගියේය. කිහිප වතාවක්ම බීමතින් රැකියාවට ගිය නිසා ඔහුව සේවයෙන් පහ කෙරුණි. ඉන්පසු කිසිදු තැනකින් ඔහුට රැකියාවක් ලැබුණේ නැත. ජීවත් වීමට මුදල් අවශ්ය වූ නිසා, ඔහු තම නිවස විකුණා කුඩා නිවසක් මිලදී ගැනීමට තීරණය කළේය. නමුත් කපටි තැරව්කරුවන්ගේ සහ ව්යාජ මිතුරන්ගේ උගුලකට අසුවූ ඔහුට සියල්ල අහිමි විය. දෙමාපියන් මියගොස් වසර දහයක් පමණ ගත වී තිබුණි. එකම සහෝදරිය ඔහු කවුදැයි හඳුනනවාටවත් කැමති වූයේ නැත.
අවසානයේ ඔහු වීදි බැස්සේය.
පරණ, සිදුරු වූ පොහොර උරයකින් සහ රෙදි කඩකින් ඇඟ වසාගත් අරවින්ද නිදාගැනීමට සැරසුණේය. හෙටත් මේ වගේම තවත් එක අඳුරු දවසක් උදා වනු ඇත. මීට පෙර ඔහුද හීන දැක්කේය, ඒ හීන හැබෑවෙයි කියා විශ්වාස කළේය. නමුත් දැන් ඒ විශ්වාසය මුළුමනින්ම මියගොස් හදවතේ ඉතිරිව ඇත්තේ මහා හිස්බවක් පමණි. කිසිවක් හෝ කිසිවෙකු ගැන බලාපොරොත්තුවක් නොමැතිව ඔහු හුදෙක් තම ආයු කාලය ගෙවා දමමින් සිටියේය.
නුවර සීතල කාලය කෙමෙන් නිමා වෙමින් අප්රේල් මාසයේ උණුසුම දැනෙන්නට පටන් ගෙන තිබුණි. ගස් වැල් අලුත් දළු ලා, මල් පිපී මුළු පරිසරයම ප්රබෝධමත් වී තිබුණි. අරවින්ද නුවර වැව රවුමේ ඇති පැරණි සිමෙන්ති බංකුවක වාඩි වී, තමන් වටා පොරකමින් කෑම සොයන පරවියන් රංචුවක් දෙස බලා සිටියේය.
ඔහුට දකුණු පළාතේ මුහුදු වෙරළක් දෙසට යන්නට සිතුණි. “මේ පොඩි බඩු ටිකත් අරගෙන ගාල්ලේ හරි මාතර හරි ගියා නම් හරි” ඔහු සිතුවේය. කවුරුවත් ඔහුව වාහනයක නංවාගන්නේ නැති නිසා පයින්ම යා යුතුය. එයට කොපමණ කාලයක් ගතවේවිද? මේ වයසින් ඒ තරම් දුරක් පයින් යන්නට ඔහුට ශක්තියක් තිබේද? ගියත් එහි ඔහුට කුමක් ලැබේද? ඊට වඩා මේ පුරුදු නුවර පාරවල් හොඳ යැයි ඔහුට සිතුණි.
අරවින්ද සුසුමක් හෙළුවේය. ඒ පුංචි ආසාවවත් ඉටුකරගන්නට ඔහුට ශක්තියක් නොතිබුණි. ඔහු කුණු කූඩයකින් ඇහිඳගත් බනිස් කෑල්ලක් කුඩු කර පරවියන්ට විසි කළේය. තවත් කෑම බලාපොරොත්තුවෙන් පරවියෝ ඔහු වටා රොක් වූහ.
෴ ෴ ෴
මාලිනී ප්රදේශයේ ප්රසිද්ධ පාසලක විද්යා ගුරුවරියක් ලෙස සේවය කළාය. සවස් යාමයේ පාසල නිම වී නිවසට යන විට, දරුවන්ගේ ඝෝෂාවෙන් සහ වැඩ කන්දරාවෙන් වෙහෙසට පත්ව සිටි ඇය, මනසට සහනයක් පතා වැව රවුම දිගේ ඇවිද යාමට පුරුදු වී සිටියාය. ඇය දැන් සිටියේ වෘත්තීය ජීවිතයේ දැඩි වෙහෙසකර අවධියකය. කිසිම දෙයකින් ඇයට සතුටක් ලැබුණේ නැත. සෑම උදෑසනකම පාසල් යාමට සිදුවීම ඇයට මහා බරක් විය. එහෙත් වෙනත් විකල්පයක් හෝ වෙනත් රැකියාවක් නොමැති නිසා ඇය එය ඉවසාගෙන සිටියාය.
නිවසේදී ද ඇය එනතුරු මඟ බලා සිටින්නට කිසිවෙකු සිටියේ නැත. ඇගේ එකම පුතා දැන් විවාහ වී වෙනම ජීවත් විය. සති අන්තයේදී පුතා තම බිරිඳ සහ දියණිය සමඟ මාලිනී බැලීමට පැමිණියේය. මාලිනී තම මිණිබිරියට පණ සේ ආදරය කළාය. නමුත් සතියේ දින පහම පාසලේ ළමුන් සමඟ ගත කරන නිසා, සති අන්තයේදී නිදහසේ සිටීමට ඇගේ සිත ඉල්ලා සිටියේය.
වැව හරහා ආ සිසිල් සුළඟ ඇගේ ගත දැවටුණි. මාලිනී තම සාරි පොට මදක් තද කරගත්තාය. මේ වසන්ත කාලය ඇයට මහත් සහනයක් ගෙන දුන්නේය.
ඇය ගමන් කළේ වැව් රවුමේ මිනිසුන් තරමක් අඩුවෙන් ගැවසෙන ප්රදේශයකිනි. නමුත් ඇයට බියක් දැනුණේ නැත. හදිසියේම ඇගේ නෙත ගැටුණේ බංකුවක් මත වාඩි වී සිටින යාචකයෙකි. අපිරිසිදු, ඉරුණු ඇඳුම් ඇඳගත් ඔහු, අවට සිදුවන කිසිවක් ගැන තැකීමක් නොකර පරවියන්ට කෑම දෙමින් සිටියේය.
මාලිනී මදක් ප්රවේශමෙන් ඔහු දෙස බැලුවාය. ඔහු ඇය දෙස බැලුවේවත් නැත. නමුත් හදිසියේම මාලිනීගේ හදවතේ කිසිදා නොදැනුණු අමුතුම කැළඹීමක් ඇති විය. ඒ ඇයිදැයි ඇයට වැටහුණේ නැත. බංකුව පසුකර මඳ දුරක් ගිය ඇය ආපසු හැරී බැලුවාය. යාචකයා තවමත් ඒ ඉරියව්වෙන්ම පරවියන් දෙස බලාගෙන සිටියේය. හිතට ආ නුපුරුදු බියත් සමඟ මාලිනී ඉක්මන් ගමනින් ප්රධාන පාර දෙසට ඇවිද ගියාය.
අරවින්ද ඇය නොපෙනී යනතුරුම බලා සිටියේය. වයසට ගොස් සිටියත්, ඇය තවමත් ඉතා ලස්සනය. ඒ ගමන, ඒ රුව ඔහුට කොහොමටවත් අමතක කළ නොහැකි විය. ඒ මාලිනීය! ඔහුගේ ජීවිතයේ පළමු සහ එකම සැබෑ ආදරය. ඔවුන් පාසල් කාලයේ සිටම ආදරය කළහ. අරවින්ද උසස් පෙළ පන්තියට අලුතින් ආ දවසේ පටන් ඔවුන්ගේ ආදර කතාව ආරම්භ විය. විශ්වවිද්යාලයට ගිය පසුවද ඒ ආදරය එලෙසම පැවතුණි. මාලිනී හරියට අලුත පිපුණු මලක් මෙන් පිරිසිදු, සුන්දර තරුණියක් විය.
නමුත් අරවින්ද තම ජීවිතයේ ලොකුම වරද කළේ ඒ කාලයේදීය. තරුණ වයසේ සිටි ඔහුට, එකම කාන්තාවක් සමඟ සාමාන්ය ජීවිතයක් ගත කිරීම නීරස යැයි සිතුණි. ඔහුට වෙනත් සබඳතා අවශ්ය විය. “පවුල් ජීවිතයක් ගත කරන්න තව කල් තියෙනවා” යැයි සිතූ ඔහු, වෙනත් තරුණියන් පසුපස ගියේය. මාලිනීට මෙය ආරංචි විය. එදා ඇගේ ඇස්වලින් ගැලූ නිහඬ, කටුක කඳුළු අරවින්දට අදටත් මතකය.
“යන්න අරවින්ද, මට ආයෙ කවදාවත් ඔයාව දකින්න ඕනෙ නෑ.” යැයි ඇය පැවසූ වදන් තවමත් ඔහුගේ කන්වල දෝංකාර දෙයි.
මුලදී ඔහුට ඒ වේදනාව දැනුණේ නැත. විශ්වවිද්යාල ජීවිතය, නව මිතුරන්, සාද සහ විනෝදය ඔහුව මුළුමනින්ම ගිලගත්තේය. කලාතුරකින් මාලිනී ගැන මතක් වුවත්, ඔහු ඒ ගැන වැඩිදුර සිතුවේ නැත. ඔවුන් දෙදෙනා විශ්වවිද්යාල දෙකක සිටි නිසා ඇය ගැන තොරතුරක් දැනගන්නට ඔහුට හැකියාවක් ලැබුණේ ද නැත. පසුව දිනෙක ඔහුට අහම්බෙන් ආරංචි වූයේ මාලිනීට පුතෙකු ලැබී ඇති බවයි.
“බලන්නකො, මගෙන් අයින් වුණු ගමන් එයා වෙන කෙනෙක් ළඟට ගිහින්. කොහොම වුණත් එයා හැමදාම ආස කළේ පවුලක් හදාගන්නනෙ. එයාට හොඳ මහත්තයෙක් ලැබෙන්න ඇති.” එදා ඔහු එසේ සිතුවේය. නමුත් මාලිනී කිසි දිනෙක විවාහ නොවූ බව ඔහු දැන සිටියේ නැත.
තම ප්රථම ප්රේමය ඈතට යනු බලා සිටි අරවින්දට ඇයට කතා කිරීමට තරම් ධෛර්යයක් තිබුණේ නැත. තමන්ට පණ සේ ආදරය කළ කාන්තාව, අද තමන් මේ සිටින කාලකණ්ණි තත්ත්වයෙන් දකිනවාට ඔහු කිසිසේත්ම කැමති වූයේ නැත. පරවියන්ට අන්තිම රොඩු ටිකත් විසි කළ ඔහු, ඉක්මනින් වැව රවුමෙන් ඉවත්ව ගියේය.
මාලිනීට දැනුණේ දැඩි නොසන්සුන් බවකි. නිවසට පැමිණි පසුත් වැව රවුමේ සිටි යාචකයාගේ රූපය ඇගේ මනසේ ඇඳී තිබුණි. ඔහුගේ මුහුණේ තිබුණේ ඇයට ඉතා හුරුපුරුදු හැඩරුවකි. “මට පිස්සුද කොහෙද, මහන්සිය නිසා වෙන්න ඇති..” ඇය තමාටම කියා ගත්තාය.
එදින රාත්රියේ ඇය පුදුමාකාර සිහිනයක් දුටුවාය. විශ්වවිද්යාල කාලයේ සිටි, කඩවසම් තරුණ අරවින්ද මුහුදු වෙරළක සිටගෙන සිටියි. රළවිත් ඔහුගේ දෙපා වසාගනී. ඔහු දෑත් දිගු කරමින් මාලිනීට තමා වෙත එන ලෙස ආයාචනා කරයි. හිරු බැස යමින් තිබුණි. ක්රමයෙන් අඳුර වැටෙද්දී, අරවින්දව කළු පැහැති මුහුදු රළ විසින් ගිලගනු ලැබීය.
මාලිනී ගැස්සී අවදි වූයේ වේගයෙන් ගැහෙන හදවතිනි. අරවින්ද කිසිදාක ඇගේ සිහිනවලට පැමිණ තිබුණේ නැත. නමුත් මේ සිහිනය සැබෑවක් මෙන් දැනුණි! හදිසියේම ඇගේ මොළයට විදුලියක් කෙටුවාක් මෙන් විය. වැව රවුමේ සිටි ඒ යාචකයා… ඒ අරවින්දද? “අනේ දෙවියනේ! නෑ, එහෙම වෙන්න බෑ. මට වැරදිලා.” ඇය තමාටම මුමුණා ගත්තාය. එදින රාත්රියේ ඇයට නින්ද ගියේ නැත. පසුදින මහත් වෙහෙසකින් යුතුව ඇය පාසල් ගියාය.
හවස නිවසට එන ගමන් ඇය නැවතත් වැව රවුම දෙසට ගියේ පෙර දින සිටි යාචකයා එහී සිටීදැයි බැලීමටය. නමුත් ඔහු එහි සිටියේ නැත. ඇය ඔහුව හෙව්වේ ඇයිදැයි ඇයවත් දැන සිටියේ නැත. ඒ අරවින්දම දැයි තහවුරු කරගන්නටද? ඔහුව දුටුවොත් ඇය කුමක් කරාවිද? ඒ කිසිවකට ඇය සතුව පිළිතුරු තිබුණේ නැත.
මැයි මාසය උදා විය. වෙසක් පෝය ළං වෙමින් තිබූ නිසා නගරයම සැරසී, මිනිසුන් දන්සල් සහ පන්සල් යමින් කලබලකාරී වී තිබුණි. දිනක් මාලිනීට තම රාජකාරි වැඩක් සඳහා පේරාදෙණිය ප්රදේශයට යාමට සිදුවිය. අවට ළමුන් සෙල්ලම් කරමින් සිටි අතර, පරිසරයම උත්සවශ්රීයක් ගෙන තිබුණි. ඇය ගමන් කළේ කුඩා පන්සලක් අසලිනි. ඇය සාමාන්යයෙන් පන්සල් යන කෙනෙකු නොවූවත්, එදින පන්සල් ගේට්ටුව අසල තිබූ දර්ශනයක් ඇගේ නෙත් ඇද බැඳ ගත්තේය.
පන්සල් තාප්පයට හේත්තු වී සිටි යාචකයා! මාලිනීගේ පියවර නතර විය. ඇය හොඳින් ඔහු දෙස බැලුවාය. ඔව්, ඒ අරවින්දමය! ඇගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. දැන් කුමක් කරම්ද? කතා කරනවාද? නැත්නම් නොදැක්කා සේ යන්නට යනවාද?
ඇය සෙමෙන් ඔහු වෙත පියමං කළාය. අරවින්ද ඇය එන බව දුටුවේ නැත; ඔහු සිටියේ ගැඹුරු කල්පනාවකය.
“අරවින්ද…” මාලිනීගේ කටහඬ වෙව්ලමින් පිටවිය.
අරවින්ද ගැස්සී බැලුවේය. “මාලිනී…” ඔහුට දැඩි ලැජ්ජාවක් දැනුණි. එදා වැව රවුමේදී ඇයව දුටු නිසාම ඔහු ඒ ප්රදේශයෙන් පවා ඉවත් වී මෙහි පැමිණියේ ඇයව මඟ හැරීමටය. නමුත් දෛවය කොතරම් පුදුමාකාරද? එය මිනිසුන් සමඟ සෙල්ලම් කරන්නේ එලෙසය.
“කොහොමද මෙහෙම වුණේ? ඔයා මොකද මෙතන කරන්නේ? ඇයි මේ?” මාලිනී ඇසුවේ කඳුළු පිරුණු දෑසිනි. “ඔව් මාලිනී… ලොකු ඉංජිනේරුවෙක් වෙන්න හිටපු මම අද පාරේ හිඟාකනවා. ඔයා ආවේ මට හිනාවෙන්නද?” ඔහු ඇසුවේ බිම බලාගෙනය.
“නෑ අරවින්ද, කවදාවත් නෑ. මුලින් මම හිතුවා නොදැක්කා වගේ යන්න. ඒත් මට එහෙම කරන්න බැරි වුණා. මම මේ කරන්නේ ලොකු මෝඩකමක් වෙන්න පුළුවන්… ඒත් අරවින්ද, මම කැමතියි ඔයා අද අපේ ගෙදර එනවා නම්.”
“ඔයාට පිස්සුද මාලිනී? ඔයා වගේ වැදගත් ගුරුවරියක් ඇයි මං වගේ කුණු ගඳ ගහන යාචකයෙක්ව ගෙදර එක්ක යන්නේ?”
“මම දන්නෙ නෑ අරවින්ද. ඒත් එන්න. මට හිතෙනවා අපිට කතා කරන්න ගොඩක් දේවල් ඉතුරු වෙලා තියෙනවා කියලා.”
෴ ෴ ෴
අරවින්ද මාලිනීගේ නිවසේ කුස්සියේ පුටුවක වාඩි වී සිටියේය. මාලිනී රාත්රී කෑම පිළියෙළ කරමින් සිටි අතර, බැදපු මිරිස්, තුනපහ සහ සම්බා බත් වල සුවඳ මුළු නිවසම පුරා විහිදී ගොස් තිබුණි. මුලින්ම මාලිනී කළේ අරවින්දට නාගැනීමට උණු වතුර ලෑස්ති කර දී, තම පුතාගේ පිරිසිදු ඇඳුම් කිහිපයක් ඔහුට දීමයි. වසර ගණනාවකට පසු උණු වතුරෙන් නාගැනීමට ලැබීම ඔහුට අදහාගත නොහැකි සතුටක් විය. ෂවර් එක යට සිටගෙන සිටි අරවින්දගේ දෑසින් කඳුළු ගලාගෙන ගියේය.
පිරිසිදු වී, ඇඳුම් මාරු කරගත් ඔහු දැඩි ලැජ්ජාවෙන් යුතුව කුස්සියට පැමිණියේය. “දැන් අපි කමු. ලැජ්ජා වෙන්න එපා.” මාලිනී සිනාසෙමින් පැවසුවාය. කෑම කන අතරතුර අරවින්ද වටපිට බැලුවේය.
“කෝ ඔයාගේ මහත්තයා?”
“මම කවදාවත් බැන්දේ නෑ අරවින්ද.”
“ඒත්… මට ආරංචි වුණා ඔයාට දරුවෙක් ඉන්නවා කියලා?”
“ඔව්, මට පුතෙක් ඉන්නවා. මම තනියමයි එයාව හැදුවේ. ඉන්න මම ෆොටෝ එකක් ගේන්නම්.”
මාලිනී කාමරයට ගොස් ඡායාරූපයක් ගෙනැවිත් අරවින්දගේ අතට දුන්නාය. ඒ රූපයේ සිටි තරුණයාගේ දෑස්… ඒ හරියටම අරවින්දගේ දෑස්මය! ඔහුගේ මුහුණේ හැඩයම ඒ තරුණයාටත් තිබුණි. මෙහි තේරුම කුමක්ද? ඔහු ගැහෙන හදවතින් මාලිනී දෙස බැලුවේය.
“මාලිනී… මේ… මේ මගේ පුතාද? මේ අපේ පුතාද?”
“ඔව් අරවින්ද. ඒ ඔයාගේ පුතා. එයා දැන් ලොකුයි. එයා බැඳලා වෙනම ජීවත් වෙන්නේ.”
අරවින්දගේ දෑසින් කඳුළු කඩාහැලෙන්නට විය. ඔහුට පුතෙක් ඉන්නවා! ඔහුගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම අපතේ ගොස් නැත. මේ ලෝකයේ ඔහුගේම කියා ලේ බිඳක් ඉතිරිව තිබේ.
“මට සමාවෙන්න මාලිනී… මම කොච්චර දේවල් නැති කරගත්තද. මට ඔයාව නැති වුණා. මට මගේ පුතාව නැති වුණා. මම කොහොමද මටම සමාව දෙන්නේ?” ඔහු හඬා වැටුණේය.
මාලිනී ඔහුගේ උරහිසට අත තැබුවාය. “වැරදි හදාගන්න බැරි නෑ අරවින්ද. හැමදේම නිවැරදි කරන්න තාමත් අපිට කල් තියෙනවා.”
එදායින් පසු අරවින්ද නැවත මහමඟට ගියේ නැත. ඔහු මාලිනී සමඟ ජීවත් වීමට තීරණය කළේය. මාසයකට පසු, මාලිනී ඔහුව තම පුතාට හඳුන්වා දුන්නාය. වසර ගණනාවකට පසු, කිසිවෙකු නොසිතූ අයුරින් අහිමි වී ගිය හදවත් දෙකක් යළි එක්විය. සමහර විටෙක අතීතයේ කළ වැරදිවලට සමාව දී, ජීවිතයේ අලුත් පිටුවක් පෙරළීම තරම් සුන්දර දෙයක් තවත් නොමැති තරම්ය.
