ඈත අතීතයේ, දකුණු සිරිලක වන අරණක, “සිංහබාහු” නමින් බලසම්පන්න සිංහ රාජයෙක් ජීවත් වුණා. සිංහබාහු කියන්නේ සාමාන්ය සිංහයෙක් නෙමෙයි; ඔහුගේ ගර්ජනාව ඇසෙද්දී මුළු කැලයම වෙව්ලනවා. අලින්, මුවන්, ගෝනුන්, සහ අනෙක් හැම සතෙක්ම සිංහබාහු දුටු තැන හිස නමා ගෞරව කළා. ඔහුගේ ශක්තිය සහ ධෛර්යය ගැන කැලේ හැමතැනම කතාබහ වුණා. සිංහබාහු සැබවින්ම නිර්භීතයි… නමුත්, එකම එක දෙයකට හැර.
ඒ “එකම එක දේ” මොකක්ද කියලා දන්නේ සිංහබාහු විතරයි. ඒක ඔහුගේ ලොකුම රහස. සෑම දිනකම අළුයම, හිරු උදාවෙන්නට මොහොතකට පෙර, ඈත ගම්මානයෙන් ඇසෙන ‘කුක්කු කූක්..‘ හඬට සිංහබාහු පණ බයේ ගැහෙනවා. ඔව්, කැලේ රජා බය වුණේ කුකුළෙකුගේ අළුයම හැඬලීමටයි! කුකුළා හඬලන සද්දය ඇසෙද්දී, සිංහබාහුගේ ශරීරය පුරා සීතලක් දුවනවා. ඔහු තමන්ගේ ගුහාව අස්සේ සැඟවී, දෑස් තදින් පියාගන්නවා. එය හරිම පුදුම හිතෙන බියක්.
දිනක්, සිංහබාහු වන අරණේ ඇවිදගෙන යද්දී, තමන්ගේ හිතවතා වූ “ගජනායක” නම් යෝධ ඇතු මුණගැසුණා. ගජනායක ඉතාම ශාන්ත, සිල්වත් පෙනුමක් ඇති, නමුත් කැලේ සිටින විශාලම ඇතායි.
“ආයුබෝවන්, සිංහබාහු රජතුමනි!“ ගජනායක ගාම්භීර හඬින් ආචාර කළා. “අද මොකද ටිකක් කනස්සල්ලෙන් වගේ පෙනෙන්නේ?“
සිංහබාහු මොහොතක් කල්පනා කළා. තමන්ගේ රහස ගජනායකට පැවසීම සුදුසුද? නමුත්, ගජනායක විශ්වාසවන්ත මිතුරෙක් නිසා, ඔහු තීරණය කළා සිතේ ඇති බිය පවසන්න.
“ගජනායක,” සිංහබාහු හෙමින් කීවා, “හැමෝම හිතන්නේ මම නිර්භීතයි කියලා. නමුත්, මට තියෙනවා මහා පුදුම බියක්. මම… මම ගොඩක් බයයි කුකුළන්ගේ හඬට.“
ගජනායක මොහොතක් නිහඬව සිටියා. පසුව, ඔහුට සිනහව පාලනය කරගන්න බැරි වුණා. ඇතාගේ යෝධ සිරුර සිනහවෙන් ගැහෙන්නට පටන් ගත්තා.
“කුකුළෙකුට? හහ් හහ් හා! රජතුමනි, කුකුළෙක් කියන්නේ මොන තරම් කුඩා සතෙක්ද? උගේ හඬකින් ඔබට මොනවා කරන්නද? හිතලා බලන්න, ඔබේ එක ගර්ජනාවකින් කුකුළන් දහසක් බයෙන් මියයාවි!“ ගජනායක සිනාසෙමින් කීවා.
සිංහබාහු හිතට ලොකු ලැජ්ජාවක් දැනුණා. තමන්ගේ බිය ඇත්තටම විහිළුවක් වගේ නේද කියලා ඔහුට හිතුණා.
හරියටම ඒ මොහොතේ, කොහේදෝ සිට පැමිණි කුඩා මදුරුවෙක් ගජනායකගේ කන වටා ‘කීං කීං’ ගාමින් කැරකෙන්නට පටන් ගත්තා. මදුරුවාගේ හඬ ඇසුණු සැණින්, ගජනායකගේ මහා සිනහව අතුරුදහන් වුණා. ඔහුගේ මුහුණ බියෙන් සුදුමැලි වුණා.
“අනේ! මදුරුවෙක්! මදුරුවෙක්!“ ගජනායක කෑගැසුවා. “ඌ මගේ කන ඇතුළට ගියොත්, මම ඉවරයි! මට මැරෙන්න වෙයි!“
යෝධ ඇතා තමන්ගේ හොඬවැල වනමින්, මදුරුවා එලවා ගැනීමට දැඩි උත්සාහයක් ගත්තා. ඔහු බියෙන් දුවන්නට පටන් ගත්තා, යෝධ සිරුර වෙව්ලුවා.
දැන් සිනාසීමේ වාරය සිංහබාහුගේය. සිංහබාහු හයියෙන් සිනාසෙන්නට පටන් ගත්තා. “ගජනායක,” සිංහබාහු කීවා, “ඔබ කුඩා මදුරුවෙකුට මේ තරම් බය ඇයි? මම කුකුළාට බය වුණාට වඩා ඒක පුදුමයි නේද? මදුරුවෙකුට පුළුවන්ද ඔබේ මේ මහා සිරුරට හානියක් කරන්න?“
ඇතා මොහොතක් නතර වී කල්පනා කළා. ඔහුගේ බියත් අසාධාරණ බව ඔහුට වැටහුණා. “ඔව්, රජතුමනි. මටත් මගේ බිය ගැන දැන් විහිළුවක් වගේ දැනෙනවා.“ ගජනායක පැවසුවා.
සිංහබාහු සහ ගජනායක එකිනෙකා දෙස බලා සිනාසුණා. එදින ඔවුන් දෙදෙනාම වැදගත් පාඩමක් ඉගෙන ගත්තා. ඔවුන් තමන්ගේ බිය දෙස අලුත් ඇසකින් බලන්නට පුරුදු වුණා. කුකුළා හඬලද්දී, සිංහබාහුට ගජනායකගේ මදුරු බිය මතක් වී සිනහවක් ඇති වුණා. මදුරුවෙක් එද්දී, ගජනායකට සිංහබාහුගේ කුකුළු බිය මතක් වුණා. ඔවුන්ගේ බිය සදහටම නැති වුණේ නැතත්, එය ඔවුන්ගේ ජීවිත පාලනය කරන එක නතර වුණා.
කතාවෙන් ගත හැකි ආදර්ශය: අපගේ බිය බොහෝ විට අප සිතන තරම් බියජනක නොවන බවත්, අන් අයගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් එය දෙස බැලූ විට අපගේ බියෙහි ඇති අසාධාරණ බව (එය තේරුමක් නැති බව) තේරුම් ගත හැකි බවත් මෙම කතාවෙන් උගන්වයි.
