ලංකාවේ ඈත ගමක ගුණපාල කියලා වයසක මාමා කෙනෙක් තනියම ජීවත් වුණා. එයාගේ නෝනා නැතිවෙලා ගොඩක් කල්. ගුණපාල මාමාට හිටියේ එකම එක පුතයි, නම සුනිල්. ඒත් මොකක්දෝ අවාසනාවකට සුනිල් හිටියේ වැලිකඩ හිරගෙදර දඬුවම් විඳිමින්. පෙරකදෝරු මහත්තයෙක්ට කතා කරලා පුතාව ඇප පිට එළියට ගන්න තරම් සල්ලි බාගයක් මේ අසරණ මනුස්සයාට තිබුණේ නැහැ.
ඔහොම කාලය යද්දී යල කන්නයත් ළං වුණා. ගුණපාල මාමා පුරුද්දක් විදිහට හැම කන්නයකටම ගෙවත්තේ එළවළු, බතල, මඤ්ඤොක්කා වගේ දේවල් හිටවනවා. ඒත් මේ පාර වත්තේ පස ගොඩක් තද වෙලා තිබුණේ. වයසත් එක්ක ඇඟේ හයිය අඩු නිසා උදැල්ලක් අරන් මුළු වත්තම කොටනවා කියන්නේ ගුණපාල මාමාට තනියම කරන්න පුළුවන් වැඩක් නෙවෙයි. නෝනා ජීවත් වෙලා ඉද්දි මේ වත්තට කොච්චර ආදරේද කියලා මතක් වෙද්දි මාමාගේ ඇස් දෙකට කඳුළු ආවා. “අපේ එකා ගෙදර හිටියා නම් මට මේ කිසි කරදරයක් නෑනේ” කියලා එයාට හිතුණා.
දුක දරාගන්න බැරිම තැන, මාමා හිරේ ඉන්න පුතාට මෙහෙම ලියුමක් දැම්මා:
“මගේ ආදරණීය පුතේ, මට දැන් ගොඩක් වයසයි බං. ඇඟේ හයියත් දවසින් දවස අඩුවෙලා යනවා. මේ පාර අපේ වත්තේ එළවළු ටිකක් හිටවගන්න බැරිවෙයි වගේ. උදැල්ල අරගෙන වත්ත කොටන්න දැන් මගේ අතපය වාරු නෑ. උඹේ අම්මා මේ වත්තට කොච්චර ආදරේ කළාද කියලා උඹ දන්නවනේ. ඒ නිසා මේ පාර වත්ත පාළුවේ තියෙනවා දකින්න මට හරිම දුකයි. උඹ ගෙදර හිටියා නම් මට මේ කිසි කරදරයක් නෑ. මම දන්නවා උඹ හිරේ නොහිටියා නම්, මට මේ වත්ත ලස්සනට කොටලා දෙනවා කියලා. මීට, ආදරණීය අප්පච්චි.”
දවස් කීපයකට පස්සේ සුනිල්ට මේ ලියුම ලැබුණා. අප්පච්චිගේ අසරණකම දැකලා සුනිල්ට හරිම දුකයි. ඒත් හිරකූඩුවක ඉඳන් කොහොමද උදව් කරන්නේ? හිරගෙදර මහත්තුරු ලියුම් කියවලා තමයි එළියට යවන්නේ කියලා සුනිල් හොඳටම දැනගෙන හිටියා. ටිකක් කල්පනා කරද්දී මෙයාට මරු අදහසක් ආවා. සුනිල් ඉක්මනට අප්පච්චිට මෙහෙම උත්තරයක් ලියලා යැව්වා:
“අප්පච්චි, දෙවියන්ගෙ නාමෙට වත්ත කොටන්න නම් යන්න එපා!! මම පොලිසියට අහු වෙන්න කලින් අර හැංගුවා කිව්ව තුවක්කුයි ආයුධ ටිකයි ඔක්කොම වළලලා තියෙන්නේ ඔය වත්තේ පස යට!!”
මේ ලියුම හිරගෙදර නිලධාරීන්ගේ අතට අහුවුණා විතරයි, ඒ අය කලබල වුණා. ඒගොල්ලෝ වහාම රහස් පොලිසියටයි ගමේ පොලිසියටයි මේ ගැන දැනුම් දුන්නා.
පහුවදා පාන්දර හතරට විතර, ගුණපාල මාමාගේ ගේ ඉස්සරහා මහ සද්දයක් ඇහුණා. පොලිස් වාහන කීපයක්ම මිදුලේ නතර කරලා. පොලිසියේ මහත්තුරුයි විශේෂ පොලිස් කණ්ඩායම්වල නිලධාරීනුයි පිරිලා. එයාලා උදලු, සවල් අරගෙන මුළු ඉඩමෙම පස අඩි ගාණක් යටට යනකම් හොඳටම හාරලා බැලුවා. පැය ගාණක් මුළු වත්තම කෙටුවත් කිසිම ආයුධයක් හම්බවුණේ නෑ. මහන්සි වෙච්ච නිලධාරී ටික හිස් අතින්ම ආපහු ගියා.
වෙච්ච දේ හිතාගන්න බැරිව ගුණපාල මාමා ආයෙත් පුතාට ලියුමක් දැම්මා:
“පුතේ, මට හිතාගන්න බැහැ මේ මොකක්ද වුණේ කියලා. අද පාන්දරම ලොකු පොලිස් කණ්ඩායමක් ඇවිත් මුළු වත්තම හාරලා දැම්මා. උදැල්ලෙන් කොටලා පස ඔක්කොම බුරුල් කරලා, මුකුත් හම්බවුණේ නැති තැන යන්න ගියා. මං දැන් මොකද කරන්නේ?”
සුනිල්ගෙන් ඒකට ආපු උත්තරේ මෙහෙමයි:
“දැන් ඉතින් බය නැතුව ඔය තියෙන ඇට ජාතියි, බතල දඬු ටිකයි හිටවන්න අප්පච්චි. හිරගෙදර ඇතුළේ ඉඳන් මට අප්පච්චි වෙනුවෙන් කරන්න පුළුවන් ලොකුම උදව්ව තමයි මම ඔය කළේ!”
කතාවේ ආදර්ශය: මේ කතාවෙන් අපිට ගන්න තියෙන ලොකුම ආදර්ශය තමයි, අපි ලෝකේ කොහේ හිටියත්, මොන තරම් හිරවෙලා අසරණ වෙලා හිටියත්, කාටහරි උදව්වක් කරන්න අපේ හිතේ ඇත්තටම අවංක වුවමනාවක් තියෙනවා නම්, ඒකට කොහොමහරි ක්රමයක් හොයාගන්න පුළුවන්. වැදගත් වෙන්නේ අපි ඉන්න තැන නෙවෙයි, අපේ හිතේ තියෙන ආදරෙයි උත්සාහයයි.
