එකමත් එක රටක, මහා ගස් වැල්වලින් පිරුණු හරිම ලස්සන, ලොකු කැලෑවක් තිබුණා. මේ කැලෑවේ රජතුමා විදියට හිටියේ හරිම තේජාන්විත, ලොකු කේශර තියෙන සිංහයෙක්.
දවසක් දා දවල් කාලයේ හොඳටම ඉර පායලා, කැලෑවටම ලොකු රස්නයක් දැනිලා තිබුණු වෙලාවක සිංහ රජ්ජුරුවෝ ගල් තලාවක් ළඟ තිබුණු සෙවණ දෙන ලොකු නුග ගහක් යටට වෙලා හොඳටම නිදාගෙන හිටියා. ඔය වෙලාවේ ඒ හරියේ සෙල්ලම් කර කර හිටපු දඟකාර, පුංචි මී පැටියෙක් දුවගෙන ඇවිත් අත්වැරදීමකින් නිදාගෙන ඉන්න සිංහයාගේ ඇඟ උඩින් දිව්වා. මී පැටියා දුවනකොට සිංහයාගේ නහයේ පැටලිලා නින්දට බාධා වුණා.
එකපාරටම නින්දෙන් ඇහැරුණු සිංහ රජ්ජුරුවන්ට ගොඩක් තරහා ගියා. තමන්ගේ නින්ද කඩාකප්පල් කරපු මේ පුංචි මී පැටියාව එකපාරටම තමන්ගේ ලොකු අත් වලින් අල්ලා ගත්තා.
“හා… උඹට කොහෙන්ද මේ තරම් හයියක් මගේ ඇඟ උඩින් දුවන්න? මම දැන් උඹව කනවා!” කියලා සිංහයා බියකරු හඬින් ගෝරනාඩු කළා.
මේක දැකලා පුංචි මී පැටියා හොඳටම බය වුණා. එයා වෙව්ල වෙව්ල සිංහ රජ්ජුරුවන්ට වැඳලා මෙහෙම කිව්වා.
“අනේ රජතුමනි, මට සමාවෙන්න. මම නොදැනුවත්වයි එහෙම කළේ. කරුණාකරලා මාව මරන්න එපා. ඔබතුමා අද මගේ ජීවිතේ බේරුවොත්, කවදාහරි දවසක මමත් ඔබට උදව් කරනවා සත්තයි.”
මේ කතාව ඇහුණම සිංහයාගේ කේන්තිය නිවිලා ගිහින් මහ හයියෙන් හිනා යන්න පටන් ගත්තා.
“හා හා… උඹ වගේ මේ පුංචි සතෙක් කොහොමද මං වගේ කැලෑවේ රජෙක්ට උදව් කරන්නේ? ඒත් කමක් නෑ, උඹ හරිම පුංචි නිසාත්, මට උඹ ගැන පව් කියලා හිතුණු නිසාත් මම අද උඹට යන්න දෙනවා.” කියලා සිංහයා මී පැටියාව අතහැරියා.
මී පැටියා ගොඩක් සතුටින් සිංහයාට ස්තූති කරලා දිව්වා.
මේ සිදුවීම වෙලා ටික දවසකට පස්සේ, කැලෑවට ආපු දඩයක්කාරයෝ ටිකක් සත්තුන්ව අල්ලගන්න ලොකු දැලක් අටවලා තිබුණා. කෑම හොයාගෙන කැලෑවේ ඇවිදපු සිංහ රජ්ජුරුවෝ නොදැනුවත්වම මේ දැලේ පැටලුණා. දැල හදලා තිබුණේ හරිම ඝනකම් හයිය ලණුවලින් නිසා සිංහයාට ඒක කඩාගන්න කොහොමවත්ම බැරි වුණා. තමන්ට ගැලවෙන්න බැරි බව තේරුණු සිංහයාට ගොඩක් දුක හිතුණා, ඒ වගේම උදව් ඉල්ලලා මුළු කැලෑවම දෙවනත් වෙන්න මහ හයියෙන් ගර්ජනා කළා.
කැලෑවේ අනිත් පැත්තේ කෑම හොයමින් හිටපු අර පුංචි මී පැටියාට සිංහයාගේ කෑගැහිල්ල ඇහුණා.
“මේ අපේ සිංහ රජ්ජුරුවන්ගේ කටහඬ නේද? එතුමාට කරදරයක් වෙලා වගේ” කියලා හිතපු මී පැටියා ඉක්මනින්ම සද්දේ ඇහෙන පැත්තට දුවගෙන ආවා.
දැලේ පැටලිලා අසරණ වෙලා ඉන්න සිංහයාව දැක්ක මී පැටියා, පොඩ්ඩක්වත් පරක්කු වෙන්නේ නැතුව තමන්ගේ තියුණු දත්වලින් දැලේ ලණු එකින් එක හපලා කපලා දැම්මා. ටික වෙලාවකින් දැල ලොකුවටම ඉරිලා ගිහින් සිංහයාට දැලෙන් එළියට එන්න පුළුවන් වුණා.
සිංහ රජ්ජුරුවෝ මී පැටියා දිහා ආදරෙන් බලලා තමන්ගේ ජීවිතේ බේරුවට ගොඩක් ස්තූති කළා. එතකොට මී පැටියා හිනාවෙලා මෙහෙම කිව්වා,
“එදා රජතුමා හිතුවේ මම පුංචි නිසා මට කවදාවත් ඔබට උදව්වක් කරන්න බැරි වෙයි කියලා නේද? ඒත් දැන් ඔබට තේරෙනවා ඇති, කොච්චර පුංචි කෙනෙක්ට වුණත් තමන්ට වඩා ගොඩක් ලොකු කෙනෙක්ට උදව් කරන්න පුළුවන් කියලා.”
එදා ඉඳන් මේ පුංචි මී පැටියයි කැලෑවේ රජ්ජුරුවොයි හරිම ආදරෙන් හොඳම යාළුවෝ විදියට කැලෑවේ ජීවත් වුණා.
කතාවේ ආදර්ශය:
කිසිම දිනක කිසිවෙකුගේ රූපයෙන් හෝ ශරීර ප්රමාණයෙන් ඔවුන්ව පහත් කොට නොසලකන්න. කොතරම් කුඩා හෝ දුර්වල කෙනෙකු වුවද, කවදා හෝ දිනක අපට ප්රයෝජනවත් විය හැක. කරන ලද කුඩා උපකාරයක් වුවද කිසිදා අපතේ නොයයි.
