එය ආර්ථික අපහසුකම්වලින් පිරි ඉතා දුෂ්කර කාලපරිච්ඡේදයක් විය. නිවසේ වියදම් පියවා ගැනීමට නොහැකිව අමරසිරි සිටියේ දැඩි මානසික පීඩනයකිනි. එළඹෙන උත්සව සමය වෙනුවෙන් නිවස අලංකාර කිරීමටත්, පවුලේ අයට පුංචි හෝ තෑග්ගක් අරන් දීමටත් ඔහු ළඟ ප්රමාණවත් මුදලක් තිබුණේ නැත.
දිනක් අමරසිරි, වෙළඳපොළෙන් ඉතා අමාරුවෙන් ඉතිරි කරගත් මුදලින් මිලදී ගෙන තිබූ දිලිසෙන රත්තරන් පාට තෑගි කොළ රෝලක්, ඔහුගේ අවුරුදු තුනක් වයසැති පුංචි දියණිය වන “සෙනුරි” විසින් නාස්ති කර ඇති බව දැක දැඩි ලෙස කෝපයට පත් විය. ඒ රත්තරන් පාට කොළය කැබලිවලට කපා, පුංචි සපත්තු දැමූ කාඩ්බෝඩ් පෙට්ටියක් එතීමට ඇය උත්සාහ කර තිබුණි. මුදල් හිඟකම නිසා මෙන්ම දවස පුරා විඳි වෙහෙස නිසා අමරසිරිට තමන්ගේ කෝපය පාලනය කරගත නොහැකි විය. ඔහු පුංචි සෙනුරිට දැඩි ලෙස දොස් පැවරුවේ, “තේරුමක් නැති වැඩවලට සල්ලි නාස්ති කරන්න එපා!” යැයි කියමිනි. පුංචි දියණිය බියෙන් හා දුකෙන් බිම බලාගෙන අඬන්නට වූවාය.
නමුත් ඊට පසුදින උදෑසන, කිසිවක් සිදු නොවූවා සේ පුංචි සෙනුරි තම හුරුබුහුටි අත් දෙකෙන් අර රත්තරන් පාටින් ඔතන ලද පුංචි පෙට්ටිය තමන්ගේ පියා වෙත රැගෙන ආවාය.
“තාත්තා… මෙන්න තාත්තට තෑග්ගක්…” ඇය අහිංසක ලෙස සිනාසෙමින් පැවසුවාය.
ඊයේ රෑ තමන් දියණියට සැර කළ ආකාරය මතක් වී අමරසිරිට දැඩි ලැජ්ජාවක් සහ පසුතැවිල්ලක් දැනුණි. ඔහු දියණියට ආදරයෙන් සිනාසෙමින්, රත්තරන් පාට කොළයෙන් ඔතා තිබූ පෙට්ටිය සෙමෙන් විවෘත කළේය.
නමුත් පෙට්ටිය ඇතුළේ කිසිවක් තිබුණේ නැත! එය හිස් පෙට්ටියකි.
එය දුටු අමරසිරිගේ සිතේ නැවතත් කෝපයක් හටගත්තේය. “ඔයා තවමත් මාව විහිළුවකට ගන්නවද?” යන හැඟීම ඔහුට දැනුණි. ඔහු නැවතත් ඇයට සැර කරමින්, “දුවේ! කාටහරි තෑග්ගක් දෙනකොට ඒ පෙට්ටිය ඇතුළේ මොනවා හරි තියෙන්න ඕන කියලා ඔයා දන්නේ නැද්ද? හිස් පෙට්ටියක් දෙන්නේ ඇයි?” යැයි තරවටු කළේය.
එවිට පුංචි සෙනුරිගේ නෙතඟින් කඳුළු කැට කඩා වැටුණි. ඇය තම පියා දෙස අහිංසක ලෙස බලමින්, හැඬූ කඳුළින් මෙසේ පැවසුවාය.
“අනේ නැහැ තාත්තා… ඒක හිස් පෙට්ටියක් නෙවෙයි… මම ඒ පෙට්ටිය ඇතුළට මගේ කටින් ‘හාදු’ ගොඩාක් පිඹලා දැම්මා… ඒ හැම හාදුවක්ම තාත්තා වෙනුවෙන් විතරයි…”
එම වචන ටික ඇසුණු සැනින් අමරසිරිගේ හදවත කැබලිවලට කැඩී ගියාක් මෙන් දැනුණි. තමන් කළ මෝඩකම, නොඉවසිලිමත්කම සහ දියණියගේ අසීමිත ආදරය වටහාගැනීමට නොහැකි වීම ගැන ඔහු දැඩි ලෙස පසුතැවිලි විය. ඔහු වහාම තම පුංචි දියණියව වැළඳගෙන, ඇගේ කඳුළු පිසදමමින්, තමන්ට සමාකරන ලෙස ඉල්ලා හඬා වැටුණේය.
නමුත් දේවදූතියක් වැනි ඒ පුංචි දියණියට වැඩි කාලයක් ඔවුන් අතර රැඳී සිටින්නට ඉඩ ලැබුණේ නැත. අවාසනාවන්ත රිය අනතුරකින් පුංචි සෙනුරි මේ ලෝකයෙන් සදහටම සමුගත්තාය.
එතැන් පටන් අමරසිරි, තම දියණිය අතින් සාදන ලද ඒ පුංචි රත්තරන් පෙට්ටිය තමන්ගේ ඇඳ ළඟින්ම තබාගත්තේය. ජීවිතයේ යම් අවස්ථාවකදී ඔහු අසරණ වූ විට, මානසිකව ඇදවැටුණු විට හෝ දුකක් දැනුණු විට, ඔහු ඒ රත්තරන් පෙට්ටිය විවෘත කරයි. ඒ හිස් පෙට්ටිය දෙස බලා, තම දියණිය එහි තැන්පත් කළ අසීමිත ආදරයේ හාදු මතක් කරගනිමින්, නැවතත් ජීවත් වීමට ශක්තිය ලබාගනියි.
ආදර්ශය:
අපගේ ජීවිතයේදී අපට ලැබෙන වටිනාම සහ අනර්ඝතම තෑග්ග වන්නේ ද්රව්යමය වස්තූන් නොව, අපගේ දරුවන්, පවුලේ අය සහ හිතමිතුරන් විසින් අප වෙත ලබාදෙන කොන්දේසි විරහිත, පිවිතුරු ආදරයයි. එම ආදරය ලෝකයේ ඇති කිසිම ධනයකට හෝ වස්තුවකට සම කළ නොහැක.
